,

Coronaflora

Het is even geleden dat ik een blog schreef.
Ik heb mezelf toegelaten mijn kluts kwijt te zijn.
En ik heb veel gewandeld.

Zoals je misschien wel weet, ben ik naast cutthecrap-coach, ook communicatie-trainer, spreker, improvisatietheater-acteur en rollenspelacteur in leiderschapstrainingen.
Donderdag 12 maart was mijn laatste opdracht met echte, lijfelijk aanwezige mensen.

Mijn lezingen en workshops ben ik, met net iets meer realiteits- dan tegenzin, aan het herwerken naar online-versies. Work-in-progress.
Online-coachingsessies zijn mogelijk, maar hebben hun beperkingen.

Mijn belangrijkste werkinstrumenten zijn mijn voelsprieten. Ze geven me heel snel informatie over iemands gemoedstoestand, iemands coping-strategie, de sfeer in een team, de onuitgesproken regels, de vibe in een theaterzaal.

Een blik die op een specifiek moment wordt afgewend, een miniscule stembuiging, spanning in de handen, waterige ogen.
Een rug die ineens wordt gerecht, de zucht van opluchting, het gezicht dat opklaart, de blik die verzacht, de spontane klaterlach.

Heerlijk vind ik het om alles ruimte te geven. Om te laten zijn wat er wil zijn.
Het niet te veroordelen maar gewoon langs alle kanten te bekijken, bepotelen, op zijn kop te zetten, lucht te geven. Zodat mensen meer energie overhouden voor wat echt belangrijk is.

Het verlangen om dit te blijven doen en mijn dagelijkse, deugddoende wandeling inspireerde me tot een nieuw aanbod: de coronaflora-wandelcoaching. Klik voor meer info.

Zonder naar mijn kluts te zoeken, heb ik een nieuwe gevonden.
Ik gun jou van harte hetzelfde.

 

Warme groet,

Ingrid