,

Richtlijnen voor Leiders in Tijden van Crisis

,

Worstelingen en reglementen

,

Jouw ergste vijand.

,

Coronaflora

Het is even geleden dat ik een blog schreef.
Ik heb mezelf toegelaten mijn kluts kwijt te zijn.
En ik heb veel gewandeld.

Zoals je misschien wel weet, ben ik naast cutthecrap-coach, ook communicatie-trainer, spreker, improvisatietheater-acteur en rollenspelacteur in leiderschapstrainingen.
Donderdag 12 maart was mijn laatste opdracht met echte, lijfelijk aanwezige mensen.

Mijn lezingen en workshops ben ik, met net iets meer realiteits- dan tegenzin, aan het herwerken naar online-versies. Work-in-progress.
Online-coachingsessies zijn mogelijk, maar hebben hun beperkingen.

Mijn belangrijkste werkinstrumenten zijn mijn voelsprieten. Ze geven me heel snel informatie over iemands gemoedstoestand, iemands coping-strategie, de sfeer in een team, de onuitgesproken regels, de vibe in een theaterzaal.

Een blik die op een specifiek moment wordt afgewend, een miniscule stembuiging, spanning in de handen, waterige ogen.
Een rug die ineens wordt gerecht, de zucht van opluchting, het gezicht dat opklaart, de blik die verzacht, de spontane klaterlach.

Heerlijk vind ik het om alles ruimte te geven. Om te laten zijn wat er wil zijn.
Het niet te veroordelen maar gewoon langs alle kanten te bekijken, bepotelen, op zijn kop te zetten, lucht te geven. Zodat mensen meer energie overhouden voor wat echt belangrijk is.

Het verlangen om dit te blijven doen en mijn dagelijkse, deugddoende wandeling inspireerde me tot een nieuw aanbod: de coronaflora-wandelcoaching. Klik voor meer info.

Zonder naar mijn kluts te zoeken, heb ik een nieuwe gevonden.
Ik gun jou van harte hetzelfde.

 

Warme groet,

Ingrid

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand?

,

Ik ben effe de kluts kwijt.

,

Verandering is gewenst en nodig. En verdomd lastig.

, ,

Over loslaten, cynisme en provocatieve coaching.

‘Laat het los.’
Ik krijg de kriebels als iemand mij deze goede raad toefluistert. Instant-rebellie steekt dan de kop op.
Ik denk dat ik begrijp hoe dat komt.

Zolang mensen zeuren en zagen, hebben ze nog de hoop dat het anders kan, dat het ooit beter wordt.
We klagen over de regen omdat we hopen op zon. We zagen over teveel werk omdat we hopen dat we ooit weer tijd hebben. We klagen over onze partner omdat we stiekem hopen dat die toch nog verandert.
Dààrom is het zo moeilijk om los te laten: stoppen met klagen voelt als de hoop opgeven.

‘Als je niets verwacht, word je niet teleurgesteld.’ klinkt als goede raad.
‘Het is normaal dat pubers niet enthousiast en dankbaar zijn, dus verwacht dat dan ook niet.’
Ik kan me nog heel goed herinneren hoe ik me als puber gedroeg, dacht en naar mijn ouders keek. Pubers zien hun moeder als noodzakelijk meubilair. Meer nog: volgens een recent artikel moet je je zelfs opstellen als een kamerplant. En daar dan tevreden mee zijn.

Maar wat geldt voor iedereen, hoeft niet noodzakelijk voor mij op te gaan.
Want ik ben speciaal. Dat dacht ik toch. Wilde ik. Hoopte ik. Eiste ik van mezelf.
Ik verwachtte dat ik een über-coole, hippe moeder zou worden.
Een chille mams die door de zoon enthousiast aan lief en bro’s zou worden voorgesteld en zou worden aanschouwd als één van hen.
Mijn kind zou me blijven overladen met knuffels en dankbare verzuchtingen, lang na de baard in de keel.
Nòt. En dat pikt.

Maar echt niets meer verwachten is onversneden cynisme.
En als er nu iets is wat ik never, nooit van mezelf zou aanvaarden, is het dat.
Nooit wil ik verschrompelen tot een cynische mopperkont die je ‘niets meer wijsmaakt’.
Daarom ben ik zo blij dat ik provocatieve coach ben.

Het meest persoonlijke is universeel.
Dit is de eerste basisaanname van Provocatieve Coaching.
Wanneer onze partner ons verlaat, we in een burn-out belanden of onze puber ons flagrant negeert, lijkt het alsof we de enigen ter wereld zijn. We voelen ons mislukt en totaal afgewezen.
We zijn een unieke loser.

Iedereen wil eigenlijk dezelfde dingen en worstelt met dezelfde problemen. De uiterlijke vorm kan verschillen, maar de kern is hetzelfde.
We willen allemaal gezondheid, liefde, geluk, en erbij horen.
En we prutsen allemaal soms even hard.
Dat besef geeft mij troost. Verbindt me met anderen die worstelen en verder gaan. Doet me met mildheid om mezelf en zoonlief lachen.
En beschermt me tegen cynisme.

Mij zal je dus nooit horen fluisteren: ‘Laat het los.’
Ik roep luidop: ‘Omarm het. En welkom bij de prutsers!’

 

In de volgende blogs vertel ik meer over de andere basisprincipes van Provocatieve Coaching.
In het voorjaar van 2020 plan ik een aantal workshops voor professionals. Als je daar graag van op de hoogte bent, schrijf je dan in op de nieuwsbrief.

Wil je graag ondervinden wat een provocatieve coaching-sessie met je doet?
Boek een éénmalige sessie.

 

,

Future-proof met mindfulness

Ik zie steeds meer mensen kapotlopen in hun job. Wat ik niet begrijp.
De enige oorzaken die ik kan bedenken? Ze zijn ondankbaar en ondergekwalificeerd.

Hoe kan je vandaag geen blije en super-presterende werknemer zijn?
Enthousiaste slogans en flitsende smiley-buttons promoten happiness op het werk.
Een avond doorwerken wordt beloond met pizza.
Bij straffe cijfers wordt het confetti-kanon afgeschoten en diegene met de hoogste score krijgt een Bongo-bon.

Organisaties doen alles om het beste uit hun mensen te halen. Je mag ‘skills’ ontwikkelen, niet enkel in functie van je job, maar omdat je het zélf wil. Talentmanagement is big.
En als je functie dan toch van inhoud verandert, weg van je talent, dan moet je gewoon begrijpen dat dat de enige juiste strategie is. En enthousiast de veranderingen omarmen. Want het management weet echt wel wat het doet om in deze VUCA-world* te kunnen blijven bestaan.

Bedrijven bieden mindfulness op het werk aan, want ze weten dat het welzijn van hun mensen belangrijk is.
Hoe fantastisch is het om op kosten van het werk steeds beter te worden in het omgaan met steeds meer stress!

Al die mensen die regelmatig slecht slapen, wiens nek begint vast te zitten, die ondanks het steeds harder hun best doen aan zichzelf beginnen te twijfelen, die het licht in hun ogen verliezen, hébben het gewoon niet.

Ze missen de allerbelangrijkste kwalificatie: ze zijn niet ‘future-proof’.
Een term die eerst enkel op producten, diensten en technologie betrekking had, maar waar je als mens nu ook, terecht, wordt op beoordeeld.
Lange-termijn-denken is uit, snel schakelen is in. Problemen zijn uit, oplossingen zijn in.
Jarenlange ervaring is uit, steeds nieuwe dingen doen is in. Kritisch denken is uit, goed in de groep liggen is in.

Een cliënte heeft een nieuwe functie toegewezen gekregen, waarin ze een internationaal team aanstuurt.
Na een klein jaar hard werken, loopt ze er in vast.
De samenwerking met haar direct leidinggevende, haar +1, verloopt heel erg moeilijk. Ze vreest dat hij incapabel is en haar probeert onder de bus te gooien voor de dingen die hij laat liggen.
Pas nadat ze maanden alles had geprobeerd om de samenwerking te verbeteren en resultaten te halen, vroeg ze haar +2 om hulp.
Het advies: “Je moet gewoon leren samenwerken.”
Daar was mijn cliënte niet tevreden mee. Wat ik niet begrijp.
Ze heeft een hoog loon, een mooie auto, de kans om een totaal nieuwe functie in te vullen, een fruitmand op het werk, en een skype-meeting met een hooggeplaatst manager die haar een half uur lang aandacht en kwaliteitsvol advies geeft. En nog is het niet genoeg. Zo ondankbaar.
Want het kan absoluut niet te maken hebben met de mankerende vaardigheden van de +1.
Ondenkbaar. Die is per slot van rekening minutieus gescreend, dankbaar én future-proof.

 

*VUCA: Volatile, Uncertain, Complex en Ambiguous.
VUCA world: een snel veranderende wereld met veel onzekerheid, hoge complexiteit en zaken die vaag zijn.
Een wereld waar altijd dankbare, enthousiaste, hardwerkende, future-proof mensen helemaal op hun plaats zijn.