,

Een boom draagt ook niet elke dag appels.

,

Richtlijnen voor Leiders in Tijden van Crisis

,

Worstelingen en reglementen

,

Jouw ergste vijand.

,

Coronaflora

Het is even geleden dat ik een blog schreef.
Ik heb mezelf toegelaten mijn kluts kwijt te zijn.
En ik heb veel gewandeld.

Zoals je misschien wel weet, ben ik naast cutthecrap-coach, ook communicatie-trainer, spreker, improvisatietheater-acteur en rollenspelacteur in leiderschapstrainingen.
Donderdag 12 maart was mijn laatste opdracht met echte, lijfelijk aanwezige mensen.

Mijn lezingen en workshops ben ik, met net iets meer realiteits- dan tegenzin, aan het herwerken naar online-versies. Work-in-progress.
Online-coachingsessies zijn mogelijk, maar hebben hun beperkingen.

Mijn belangrijkste werkinstrumenten zijn mijn voelsprieten. Ze geven me heel snel informatie over iemands gemoedstoestand, iemands coping-strategie, de sfeer in een team, de onuitgesproken regels, de vibe in een theaterzaal.

Een blik die op een specifiek moment wordt afgewend, een miniscule stembuiging, spanning in de handen, waterige ogen.
Een rug die ineens wordt gerecht, de zucht van opluchting, het gezicht dat opklaart, de blik die verzacht, de spontane klaterlach.

Heerlijk vind ik het om alles ruimte te geven. Om te laten zijn wat er wil zijn.
Het niet te veroordelen maar gewoon langs alle kanten te bekijken, bepotelen, op zijn kop te zetten, lucht te geven. Zodat mensen meer energie overhouden voor wat echt belangrijk is.

Het verlangen om dit te blijven doen en mijn dagelijkse, deugddoende wandeling inspireerde me tot een nieuw aanbod: de coronaflora-wandelcoaching. Klik voor meer info.

Zonder naar mijn kluts te zoeken, heb ik een nieuwe gevonden.
Ik gun jou van harte hetzelfde.

 

Warme groet,

Ingrid

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand?

,

Ik ben effe de kluts kwijt.

,

Verandering is gewenst en nodig. En verdomd lastig.

, ,

Over loslaten, cynisme en provocatieve coaching.

‘Laat het los.’
Ik krijg de kriebels als iemand mij deze goede raad toefluistert. Instant-rebellie steekt dan de kop op.
Ik denk dat ik begrijp hoe dat komt.

Zolang mensen zeuren en zagen, hebben ze nog de hoop dat het anders kan, dat het ooit beter wordt.
We klagen over de regen omdat we hopen op zon. We zagen over teveel werk omdat we hopen dat we ooit weer tijd hebben. We klagen over onze partner omdat we stiekem hopen dat die toch nog verandert.
Dààrom is het zo moeilijk om los te laten: stoppen met klagen voelt als de hoop opgeven.

‘Als je niets verwacht, word je niet teleurgesteld.’ klinkt als goede raad.
‘Het is normaal dat pubers niet enthousiast en dankbaar zijn, dus verwacht dat dan ook niet.’
Ik kan me nog heel goed herinneren hoe ik me als puber gedroeg, dacht en naar mijn ouders keek. Pubers zien hun moeder als noodzakelijk meubilair. Meer nog: volgens een recent artikel moet je je zelfs opstellen als een kamerplant. En daar dan tevreden mee zijn.

Maar wat geldt voor iedereen, hoeft niet noodzakelijk voor mij op te gaan.
Want ik ben speciaal. Dat dacht ik toch. Wilde ik. Hoopte ik. Eiste ik van mezelf.
Ik verwachtte dat ik een über-coole, hippe moeder zou worden.
Een chille mams die door de zoon enthousiast aan lief en bro’s zou worden voorgesteld en zou worden aanschouwd als één van hen.
Mijn kind zou me blijven overladen met knuffels en dankbare verzuchtingen, lang na de baard in de keel.
Nòt. En dat pikt.

Maar echt niets meer verwachten is onversneden cynisme.
En als er nu iets is wat ik never, nooit van mezelf zou aanvaarden, is het dat.
Nooit wil ik verschrompelen tot een cynische mopperkont die je ‘niets meer wijsmaakt’.
Daarom ben ik zo blij dat ik provocatieve coach ben.

Het meest persoonlijke is universeel.
Dit is de eerste basisaanname van Provocatieve Coaching.
Wanneer onze partner ons verlaat, we in een burn-out belanden of onze puber ons flagrant negeert, lijkt het alsof we de enigen ter wereld zijn. We voelen ons mislukt en totaal afgewezen.
We zijn een unieke loser.

Iedereen wil eigenlijk dezelfde dingen en worstelt met dezelfde problemen. De uiterlijke vorm kan verschillen, maar de kern is hetzelfde.
We willen allemaal gezondheid, liefde, geluk, en erbij horen.
En we prutsen allemaal soms even hard.
Dat besef geeft mij troost. Verbindt me met anderen die worstelen en verder gaan. Doet me met mildheid om mezelf en zoonlief lachen.
En beschermt me tegen cynisme.

Mij zal je dus nooit horen fluisteren: ‘Laat het los.’
Ik roep luidop: ‘Omarm het. En welkom bij de prutsers!’

 

In de volgende blogs vertel ik meer over de andere basisprincipes van Provocatieve Coaching.
In het voorjaar van 2020 plan ik een aantal workshops voor professionals. Als je daar graag van op de hoogte bent, schrijf je dan in op de nieuwsbrief.

Wil je graag ondervinden wat een provocatieve coaching-sessie met je doet?
Boek een éénmalige sessie.