,

Future-proof met mindfullness

Ik zie steeds meer mensen kapotlopen in hun job. Wat ik niet begrijp.
De enige oorzaken die ik kan bedenken? Ze zijn ondankbaar en ondergekwalificeerd.

Hoe kan je vandaag geen blije en super-presterende werknemer zijn?
Enthousiaste slogans en flitsende smiley-buttons promoten happiness op het werk.
Een avond doorwerken wordt beloond met pizza.
Bij straffe cijfers wordt het confetti-kanon afgeschoten en diegene met de hoogste score krijgt een Bongo-bon.

Organisaties doen alles om het beste uit hun mensen te halen. Je mag ‘skills’ ontwikkelen, niet enkel in functie van je job, maar omdat je het zélf wil. Talentmanagement is big.
En als je functie dan toch van inhoud verandert, weg van je talent, dan moet je gewoon begrijpen dat dat de enige juiste strategie is. En enthousiast de veranderingen omarmen. Want het management weet echt wel wat het doet om in deze VUCA-world* te kunnen blijven bestaan.

Bedrijven bieden mindfullness op het werk aan, want ze weten dat welzijn van hun mensen belangrijk is.
Hoe fantastisch is het om op kosten van het werk steeds beter te worden in het omgaan met steeds meer stress!

Al die mensen die regelmatig slecht slapen, wiens nek begint vast te zitten, die ondanks het steeds harder hun best doen aan zichzelf beginnen te twijfelen, die het licht in hun ogen verliezen, hébben het gewoon niet.

Ze missen de allerbelangrijkste kwalificatie: ze zijn niet ‘future-proof’.
Een term die eerst enkel op producten, diensten en technologie betrekking had, maar waar je als mens nu ook, terecht, wordt op beoordeeld.
Lange-termijn-denken is uit, snel schakelen is in. Problemen zijn uit, oplossingen zijn in.
Jarenlange ervaring is uit, steeds nieuwe dingen doen is in. Kritisch denken is uit, goed in de groep liggen is in.

Een cliënte heeft een nieuwe functie toegewezen gekregen, waarin ze een internationaal team aanstuurt.
Na een klein jaar hard werken, loopt ze er in vast.
De samenwerking met haar direct leidinggevende, haar +1, verloopt heel erg moeilijk. Ze vreest dat hij incapabel is en haar probeert onder de bus te gooien voor de dingen die hij laat liggen.
Pas nadat ze maanden alles had geprobeerd om de samenwerking te verbeteren en resultaten te halen, vroeg ze haar +2 om hulp.
Het advies: “Je moet gewoon leren samenwerken.”
Daar was mijn cliënte niet tevreden mee. Wat ik niet begrijp.
Ze heeft een hoog loon, een mooie auto, de kans om een totaal nieuwe functie in te vullen, een fruitmand op het werk, en een skype-meeting met een hooggeplaatst manager die haar een half uur lang aandacht en kwaliteitsvol advies geeft. En nog is het niet genoeg.
Want het kan niet te maken hebben met mankerende vaardigheden van de +1.
Die is per slot van rekening minutieus gescreend, dankbaar én future-proof.

 

*VUCA: Volatile, Uncertain, Complex en Ambiguous.
VUCA world: een snel veranderende wereld met veel onzekerheid, hoge complexiteit en zaken die vaag zijn.
Een wereld waar altijd dankbare, enthousiaste, hardwerkende, future-proof mensen helemaal op hun plaats zijn.

,

Deze keer zwijg ik. Een cliënte aan het woord.

“Voor ik het Cutthecrap-traject volgde, vond ik het moeilijk om uit mijn hoofd te treden.
Ik ben steeds een zeer mentaal iemand geweest.
Als kind werden mijn eigen normen vaak in vraag gesteld en bekritiseerd door mijn ouders waardoor ik me mezelf ervan overtuigde dat ik niet kon vertrouwen op mijn buikgevoel.
Het buikgevoel is er, en toch neem ik beslissingen op basis van wat anderen hiervan zullen denken, niet op basis van wat ik nodig heb.
Ik ontmoette Ingrid op een moment dit mechanisme van oplossen en keuzes maken voor mij eerder destructief dan constructief geworden was.
Het leven verlangde ineens heel wat belangrijke keuzes en ik zat helemaal vast op mijn mentale berg.

Ingrid liet me op een diepmenselijke manier toe om er te zijn met wat voor gevoelens en gedachten ik ook had.
Ze stimuleerde me te aanvaarden dat verdriet, angst en twijfel mogen bestaan in een natuurlijk proces van ontdekken wat nodig is.
Dat je niet altijd of meteen hoeft te bedenken wat er moet gebeuren.
Dat eerst bij jezelf zitten en ontspannen de grootste bron van helderheid zijn.
Dat foert zeggen tegen wat anderen denken en voelen opluchtend kan werken.
Dat niet alleen je geest, je denken, je voelen met zijn kont in de zetel zit, maar dat ook je lichaam er is.
Dat je lichaam verhalen vertelt aan jezelf en aan de ander.
Met Ingrid maak je geen foute keuzes, met Ingrid ben je de mens achter de keuzes, achter de normen en verwachtingen.
Bij Ingrid kom je thuis en kom je terug naar waar je precies voelt wat je nodig hebt.
Zonder zelfkritiek en over-analyse.

Hoe doet Ingrid dit?
Door naar je te luisteren, door met je te lachen, door met je te praten, door je spiegels voor te houden, door een mens naast je te zijn in het gehele proces.
Door te zijn wie jij het hardst nodig hebt: je criticus, je drama, je slachtoffer, je redder, je compagnon, je partner, je vriend, je vijand.

De kracht van dit traject is dat je alleen de weg vindt naar binnen en dan naar buiten.
Dat je jezelf betrapt op keuzes en stappen die nog nooit zo vanzelfsprekend en natuurlijk waren.
Dat je van je jezelf gaat houden omdat je eigenlijk al alles weet of juist helemaal niets weet.
Dat je om jezelf lacht en begot niet meer weet wanneer en waarom je het zo verdomd moeilijk bent gaan maken.
Dat het leven is wat het is, niet ideaal, maar wel bijzonder leuk en luchtig.
Dat je terug komt in wat leven echt is: genieten van kleine dingen, van mooi en lelijk, van zwart, grijs en wit, van balen en dansen, van zingen en verdriet.
Het mag. Het kan. Zeg maar dat Ingrid het gezegd heeft! ”

En hier wordt zelfs een Cuthecrap-coach dan even heel stil van.
Mijn diepe, nederige en warme dank aan Brinda Priem voor haar getuigenis.

Zit ook bij jou je hoofd in de weg?
Verlies je heel veel energie aan gepieker?
Loop je vast bij het maken van keuzes?
Wil je eindelijk de superstrenge criticus in jezelf minder au serieux gaan nemen?
Boek nu een Cutthecrap-coachingtraject, of maak een afspraak voor een éénmalige sessie.
Ik kijk ernaar uit diegene te zijn die jij het hardst nodig hebt.

Warme groet,

Ingrid

,

Don’t fill the void.

Ik ben een tetterwijf. Ik denk terwijl ik spreek. En ik spreek snel. En veel.

Op mijn 2 jaar stond ik op de salontafel om het bezoek te onderhouden met mijn bevindingen over het leven.
De inzichten waren nog niet echt diep, maar de woorden rolden er al vlotjes uit.

Als puber praatte ik mijn ouders en leerkrachten soms onder tafel, met een 3 dagen zwijgende moeder en puntenaftrek op het rapport tot gevolg.

Later gebruikte ik woorden om me te tonen, me te manifesteren.
‘Zie eens hoe veel ik weet/grappig ik ben/expertise ik bezit….’
Afin, ik hing soms lichtjes irritant de ‘smartass’ uit.

Als communicatietrainer en coach, ben ik ervan doordrongen hoe belangrijk woorden zijn.
Het juiste woord op de juiste plaats helpt te begrijpen en begrepen te worden.
Zoals een cliënt onlangs zei: “Da’s echt heel bijzonder, dat iemand ineens alles uitspreekt wat in mijn hoofd zit.”

Wat echter onderbelicht blijft, zeker in deze van communicatie-prikkels overlopende tijden,
is de kracht van de stilte.
Als een gesprek niet met onnodige woorden wordt dicht gemetseld, kan er zoveel gebeuren.
Het is in de stilte dat we van ons hoofd naar ons hart en onze buik gaan.
Stilte is de plek waar we beseffen, realiseren, voelen, écht weten.

Dus bracht ik onlangs een deelnemer in een rollenspel in een Engelstalige training tot zwijgen door te zeggen: “Don’t fill the void! It’s where the important things happen.”.

Ook ik leer zwijgen.
Woordeloos aanwezig zijn.
Stiltes stil laten.
Zo schoon wat er in de leegte allemaal kan gebeuren.

Lijkt me ook een uitstekend advies voor de vakantie: don’t fill the void.

,

3 problemen, 3 quick fixes.

Heb je je emoties niet helemaal onder controle?

 

Erger je je soms mateloos aan anderen?

 

Ben je niet assertief genoeg?

 

,

Emoties zijn onprofessioneel. En dus enkel voor thuis.

Een opzienbarend besef dringt zich al een tijd aan me op.
In een normale mens huizen blijkbaar 2 totaal verschillende wezens:

Werkmens en Privé-mens.

Werkmens ís haar/zijn functie.
Werkmens is ultra-rationeel en hyper-functionerend.
Ze heeft een duidelijk doel, en werkt ernaar toe. Hij heeft een takenpakket en voert dat nauwgezet uit.
Werkmens houdt bila’s, one-to-ones, Mid en End Year Performance Reviews.
Hij procest de change en evalueert de vooruitgang. Ze heeft meetings en zet communicatielijnen uit.
Werkmens is ordelijk, nauwgezet, vooruitziend en in controle.
Gaat er toch eens iets niet zoals gepland, beschouwt Werkmens dit als een leerkans.

Als Werkmens tussen het hyper-functioneren door toch eens iets zou voelen, misschien zelfs een echte emotie gewaarwordt, duwt zij/hij dit weg, vooral als het pijn zou kunnen doen.
Alles onder controle. Want Werkmens is professioneel.
Emoties zijn voor thuis. Voor Privé-mens.

Privé-mens is ‘zichzelf’.
Wat dit wil zeggen is voor elke Privé-mens anders. Alles behalve ultra-rationeel en hyper-functionerend.
Privé-mens geniet van de mensen rond zich, van dingen te doen die geen resultaat hoeven op te leveren.
Privé-mens is af en toe slecht gezind, soms zelfs kwaad, laat zich al eens gaan.
Hij lacht soms lekker vanuit de buik, is soms gewoon moe. Ze durft al eens onnozel te doen, en als iets niet loopt zoals verwacht, laat Privé-mens verdriet toe en beschouwt zij/hij dit als deel van het leven.

Ik ben blijkbaar geen normale mens. Bij mij vallen deze 2 wezens samen.

Erger nog: ik heb er mijn missie van gemaakt om ervoor te zorgen dat bij iedereen Werkmens en Privé-mens meer en meer overlappen.
Zodat een leidinggevende in een communicatietraining oprecht verbaasd zegt: “Ah, je wil dat we niet als leidinggevende praten, maar als méns!”
Zodat een coachee me met tranen in de ogen zegt: “Ik die dacht dat mijn emoties mijn grootste zwakte waren, en nu besef ik dat ze net mijn grootste kracht zijn!”

Omdat we zoveel meer zijn dan een brein op pootjes.
Omdat we enkel als complete mens elkaar kunnen vinden.
En omdat ik ‘work-life balance’ een onnozel begrip vind. Alles is leven.

,

Tips ‘n tricks helpen niks… als je jezelf niet laat zien.

Deze week, in een training voor ‘omgaan met lastige situaties’ voor leidinggevenden.

Alle deelnemers brengen eigen cases aan. Deze keer ben ik de rollenspel-acteur en geef ik gestalte aan de ‘medewerkers waarmee je als leidinggevende vastloopt’.
Een vrouw van net 60, die geen info wil delen, koppig vasthoudt aan de eigen gewoontes en een gedemotiveerde indruk geeft.
Een man die altijd voor perfecte kwaliteit gaat maar daardoor in tijdsnood komt, de laatste tijd zichtbaar meer gespannen wordt, zich moeilijker kan concentreren en daardoor fouten maakt die hij vroeger niet maakte.
Een collega-leidinggevende die zich steevast cynisch uitlaat over de verwezenlijkingen van anderen.

Beurtelings experimenteren de deelnemers met technieken en communicatietips.
Ze lopen vast wanneer het dichtbij komt. ‘Jeezes, da’s dus echt hoe die persoon reageert, he!’
‘Ik word daar dus kwaad/ongerust/onzeker van (afhankelijk van de respectievelijke situatie), maar dat kan ik toch niet zeggen?’

Aha. Nu zijn we er. De grote misvatting.
“Als leidinggevende moet ik ten allen tijde rationeel, alwetend en zelfzeker zijn.”
Deze verkrampende mantra ondermijnt het contact met jezelf en met anderen, vermindert wederzijds vertrouwen en belemmert onze groei.

We bespreken wat er gebeurde. Hoe ik zag dat de deelnemer gespannen werd, of boos, of onzeker. (Jawel, zelfs in een nagespeelde situatie.)
En dat doen alsof dat niet zo is, ervoor zorgt dat we elk in ons hoofd en onze burcht kruipen en het contact verdwijnt.
We proberen opnieuw.
Deelnemers spreken hun gevoel uit. Durven nieuwsgierig zijn naar mijn reactie als medewerker. Accepteren dat ze nog niet op voorhand de oplossing weten en dat dat een goed, verbindend gesprek niet in de weg staat.

“Ik neem van vandaag mee dat ik veel meer plaats mag geven aan wat ik voel.”
“Voor mij was toch de eye-opener dat ik mezelf veel minder onder druk moet zetten om een pasklare oplossing te vinden.”
“Ik ga als leidinggevende veel meer gewoon mezelf proberen zijn.”

It’s that simple. Toch?