,

Don’t fill the void.

Ik ben een tetterwijf. Ik denk terwijl ik spreek. En ik spreek snel. En veel.

Op mijn 2 jaar stond ik op de salontafel om het bezoek te onderhouden met mijn bevindingen over het leven.
De inzichten waren nog niet echt diep, maar de woorden rolden er al vlotjes uit.

Als puber praatte ik mijn ouders en leerkrachten soms onder tafel, met een 3 dagen zwijgende moeder en puntenaftrek op het rapport tot gevolg.

Later gebruikte ik woorden om me te tonen, me te manifesteren.
‘Zie eens hoe veel ik weet/grappig ik ben/expertise ik bezit….’
Afin, ik hing soms lichtjes irritant de ‘smartass’ uit.

Als communicatietrainer en coach, ben ik ervan doordrongen hoe belangrijk woorden zijn.
Het juiste woord op de juiste plaats helpt te begrijpen en begrepen te worden.
Zoals een cliënt onlangs zei: “Da’s echt heel bijzonder, dat iemand ineens alles uitspreekt wat in mijn hoofd zit.”

Wat echter onderbelicht blijft, zeker in deze van communicatie-prikkels overlopende tijden,
is de kracht van de stilte.
Als een gesprek niet met onnodige woorden wordt dicht gemetseld, kan er zoveel gebeuren.
Het is in de stilte dat we van ons hoofd naar ons hart en onze buik gaan.
Stilte is de plek waar we beseffen, realiseren, voelen, écht weten.

Dus bracht ik onlangs een deelnemer in een rollenspel in een Engelstalige training tot zwijgen door te zeggen: “Don’t fill the void! It’s where the important things happen.”.

Ook ik leer zwijgen.
Woordeloos aanwezig zijn.
Stiltes stil laten.
Zo schoon wat er in de leegte allemaal kan gebeuren.

Lijkt me ook een uitstekend advies voor de vakantie: don’t fill the void.

,

3 problemen, 3 quick fixes.

Heb je je emoties niet helemaal onder controle?

 

Erger je je soms mateloos aan anderen?

 

Ben je niet assertief genoeg?

 

,

Emoties zijn onprofessioneel. En dus enkel voor thuis.

Een opzienbarend besef dringt zich al een tijd aan me op.
In een normale mens huizen blijkbaar 2 totaal verschillende wezens:

Werkmens en Privé-mens.

Werkmens ís haar/zijn functie.
Werkmens is ultra-rationeel en hyper-functionerend.
Ze heeft een duidelijk doel, en werkt ernaar toe. Hij heeft een takenpakket en voert dat nauwgezet uit.
Werkmens houdt bila’s, one-to-ones, Mid en End Year Performance Reviews.
Hij procest de change en evalueert de vooruitgang. Ze heeft meetings en zet communicatielijnen uit.
Werkmens is ordelijk, nauwgezet, vooruitziend en in controle.
Gaat er toch eens iets niet zoals gepland, beschouwt Werkmens dit als een leerkans.

Als Werkmens tussen het hyper-functioneren door toch eens iets zou voelen, misschien zelfs een echte emotie gewaarwordt, duwt zij/hij dit weg, vooral als het pijn zou kunnen doen.
Alles onder controle. Want Werkmens is professioneel.
Emoties zijn voor thuis. Voor Privé-mens.

Privé-mens is ‘zichzelf’.
Wat dit wil zeggen is voor elke Privé-mens anders. Alles behalve ultra-rationeel en hyper-functionerend.
Privé-mens geniet van de mensen rond zich, van dingen te doen die geen resultaat hoeven op te leveren.
Privé-mens is af en toe slecht gezind, soms zelfs kwaad, laat zich al eens gaan.
Hij lacht soms lekker vanuit de buik, is soms gewoon moe. Ze durft al eens onnozel te doen, en als iets niet loopt zoals verwacht, laat Privé-mens verdriet toe en beschouwt zij/hij dit als deel van het leven.

Ik ben blijkbaar geen normale mens. Bij mij vallen deze 2 wezens samen.

Erger nog: ik heb er mijn missie van gemaakt om ervoor te zorgen dat bij iedereen Werkmens en Privé-mens meer en meer overlappen.
Zodat een leidinggevende in een communicatietraining oprecht verbaasd zegt: “Ah, je wil dat we niet als leidinggevende praten, maar als méns!”
Zodat een coachee me met tranen in de ogen zegt: “Ik die dacht dat mijn emoties mijn grootste zwakte waren, en nu besef ik dat ze net mijn grootste kracht zijn!”

Omdat we zoveel meer zijn dan een brein op pootjes.
Omdat we enkel als complete mens elkaar kunnen vinden.
En omdat ik ‘work-life balance’ een onnozel begrip vind. Alles is leven.

,

Tips ‘n tricks helpen niks… als je jezelf niet laat zien.

Deze week, in een training voor ‘omgaan met lastige situaties’ voor leidinggevenden.

Alle deelnemers brengen eigen cases aan. Deze keer ben ik de rollenspel-acteur en geef ik gestalte aan de ‘medewerkers waarmee je als leidinggevende vastloopt’.
Een vrouw van net 60, die geen info wil delen, koppig vasthoudt aan de eigen gewoontes en een gedemotiveerde indruk geeft.
Een man die altijd voor perfecte kwaliteit gaat maar daardoor in tijdsnood komt, de laatste tijd zichtbaar meer gespannen wordt, zich moeilijker kan concentreren en daardoor fouten maakt die hij vroeger niet maakte.
Een collega-leidinggevende die zich steevast cynisch uitlaat over de verwezenlijkingen van anderen.

Beurtelings experimenteren de deelnemers met technieken en communicatietips.
Ze lopen vast wanneer het dichtbij komt. ‘Jeezes, da’s dus echt hoe die persoon reageert, he!’
‘Ik word daar dus kwaad/ongerust/onzeker van (afhankelijk van de respectievelijke situatie), maar dat kan ik toch niet zeggen?’

Aha. Nu zijn we er. De grote misvatting.
“Als leidinggevende moet ik ten allen tijde rationeel, alwetend en zelfzeker zijn.”
Deze verkrampende mantra ondermijnt het contact met jezelf en met anderen, vermindert wederzijds vertrouwen en belemmert onze groei.

We bespreken wat er gebeurde. Hoe ik zag dat de deelnemer gespannen werd, of boos, of onzeker. (Jawel, zelfs in een nagespeelde situatie.)
En dat doen alsof dat niet zo is, ervoor zorgt dat we elk in ons hoofd en onze burcht kruipen en het contact verdwijnt.
We proberen opnieuw.
Deelnemers spreken hun gevoel uit. Durven nieuwsgierig zijn naar mijn reactie als medewerker. Accepteren dat ze nog niet op voorhand de oplossing weten en dat dat een goed, verbindend gesprek niet in de weg staat.

“Ik neem van vandaag mee dat ik veel meer plaats mag geven aan wat ik voel.”
“Voor mij was toch de eye-opener dat ik mezelf veel minder onder druk moet zetten om een pasklare oplossing te vinden.”
“Ik ga als leidinggevende veel meer gewoon mezelf proberen zijn.”

It’s that simple. Toch?