, ,

Over jobfierheid en dankbaarheid.

Enkele dagen geleden.
Ik krijg telefoon van iemand die zich voorstelt als Hans van incassobureau mompeldemompel.
Ik ben blijkbaar een bedrag van 489 euro verschuldigd aan het bedrijf TripCenter.
Na mijn luidop uit de lucht vallen, legt Geduldige Hans het uit.
Vorig jaar, op 17 augustus precies, had ik in een telefoontje met TripCenter een deal van 199 euro gesloten voor een hotelpakketje. Omdat ik dat nooit heb betaald, had ik nu Hans aan de lijn.

Wat er dan volgt, valt samen te vatten als een heftig gesprek waarin ik Hans zinnen naar het hoofd gooi als “Onmogelijk, ik ga nooit op zoiets in.” “Wauw, is dit uw job, u moet wel fier zijn op uzelf!”

Nadat ik ophang en de adrenaline wat gaat liggen, wordt direct helder dat dit pure oplichting is en dat ik hier niets meer van ga horen.
En iets later sta ik hoofdschuddend en met lichte monkellach naar mezelf te kijken.

Hoe treffend legt dit voorval weer een aantal van mijn angsten, waarden, overtuigingen en afwijkingen bloot.
De angst in wurgende geldnood te komen.
Mijn kernwaarden eerlijkheid en vertrouwen die hier flagrant geweld worden aangedaan.
De irrationele overtuiging dat mensen zich altijd moeten gedragen volgens míjn normen en waarden.
Maar toch vooral deze topper:
hoe ik me als communicatie-expert een moment schuldig voel omdat ik niet rustig, beheerst en beleefd Frauduleuze Hans te woord heb gestaan.
Hoe streng kan een mens voor zichzelf zijn!
De perfectionist en de pleaser in mij high-fiven zich te pletter.

Mocht dit jaren geleden zijn gebeurd, zou ik in verontwaardiging en Calimero-modus zijn blijven hangen en zou ik Hufterige Hans naar de hel hebben verwenst.
Nu, met de ervaring en de blik van de cut the crap – coach, ben ik Hebberige Hans dankbaar.
Ik dank hem om me een spiegel voor te houden, en met een warm hart te mogen lachen om wat ik zie en om wat is.

Warme groet,

Ingrid

P.S. Heb jij ook nood aan een spiegel en wil je niet wachten op een toevallige telefoon?
Maak een afspraak voor een éénmalige sessie, en ik, CutheCrap Crollet zorg met monkellach en warm hart dat je mag lachen om wat je ziet en om wat is.

,

Wat het vooralsnog niet is.

Ik weet niet wat te schrijven. Ik zit vast. Dus ik stel uit.

Want ik wil de meest fantastische blog ooit schrijven.
Zo een stuk dat ervoor zorgt dat jij als lezer alles laat vallen, uit je stoel opveert en roept: “Jàààà, dat is zó waar!
En uitmuntend geschreven! Wat een inzicht!
Gottogot, wat is die Ingrid toch een krak, zeg! Als die déze inzichten al zomaar weggeeft, wat kan ze dan niet betekenen als ik ervoor betaal! Ik boek stante pede een coaching-traject.”

Bon, zo een blog dus.
Wat het vooralsnog niet is.

Ik zou het kunnen hebben over hoe ik mensen zie worstelen met hoe de dingen niet gaan zoals ze zouden willen. Zoals ze het verwachten. Enfin, zoals het hóórt.
Bijvoorbeeld dat wanneer je een bericht nalaat op iemands voicemail, die persoon dezelfde dag terugbelt. Want het is echt wel belangrijk.
Dat als je aan je kind vraagt om zijn rommel op te ruimen, je kind dat ook direct doet. Want jij bent wel de ouder.
Dat je partner ziet wanneer er iets scheelt, meteen ook weet wàt er scheelt, én vanzelf precies datgene doet wat je nodig hebt, zelfs al wist je dat zelf nog niet. Want dat is echte liefde.
Over hoeveel energie we verliezen aan de confrontatie met de teleurstellende realiteit.

Ik zou een stuk kunnen schrijven over de torenhoge eisen die mensen zichzelf soms opleggen.
Bijvoorbeeld die workshopdeelnemer die na een interessante oefening zichzelf uitputte in excuses omdat hij het volgens hem niet goed gedaan. Want je moet altijd schitteren, zelfs als je iets voor de eerste keer doet. Falen is voor losers.
Die cliënte die haar kluts kwijt was nadat haar ex-man behoorlijk gemeen had uitgehaald. Want er zijn altijd mensen die veel ergere dingen meemaken. Dus die kluts moest direct worden terug gevonden.
Of die coach die de meest fantastische blog ooit wilde schrijven. Want alles wat je doet, moet door de voltallige wereldbevolking op een staande ovatie worden onthaald.

Ik zou kunnen schrijven over vastzitten in uitstellen.
Hoe een kleine eerste stap je kan helpen ontsnappen.
Hoe springen zonder te weten waar je gaat uitkomen, je alvast van je plek los maakt.
En één zin misschien wel uitmondt in een blog.

,

Goede raad is niks waard.

– Je moet je dat niet zo aantrekken.
– Och, wees blij dat we niet in Syrië wonen.
– Je stelt je ook zo kwetsbaar op, hé, niet doen.
– Zou je niet eens naar de dokter gaan voor antidepressiva?
– Je moet dat allemaal niet zo laten binnen komen.
– Ja, mensen zijn nu eenmaal zo, je moet je daar bij neerleggen.
– Kijk eens naar wat je wel allemaal hebt!
– Je denkt echt te veel na, laat het gewoon los.
– Kop op, andere vissen in de zee.
– Neem vitamine D zoals ik, ik voel me keigoed.
– Je verwacht teveel.
– Ik zit ook in die situatie, maar je hoort mij toch niet klagen?
– Goh, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.

Wat kan het toch deugd doen om je hart te luchten als de dingen tegen zitten.
Als je geluk hebt. En aan de overzijde geen ‘alles-is-toch-toppie’-persoon zit.
Iemand die lichtjes ongemakkelijk wordt van zwaarte en problemen, en daarom zijn toevlucht neemt tot plattitudes, quick-fixes en dooddoeners.
Waardoor je je enkel nog ellendiger, waardelozer, onbegrepen en soms zelfs veroordeeld voelt.

Toegegeven, we bezondigen ons allemaal al eens aan zulke uitspraken.
Want we willen toch zo graag dat het goed gaat met de ander. En dat het gezéllig blijft.
Maar dat helpt niet. Integendeel.
Als ongenoegen, twijfels en pijn worden geminimaliseerd en weggemoffeld, gaan ze onderhuids broeien, etteren.
En zoeken ze een andere uitweg.
(Hier zou een heel lange lijst kunnen volgen van fenomenen als hoofdpijn, stress, irrationele irritatie-uitbarstingen over depressie en burn-out tot verkiezingsuitslagen, maar ik probeer het kort te houden.)

Om te kunnen vooruitgaan, veranderen, groeien, is er een heel belangrijke stap die absoluut niet mag worden overgeslagen: De Godverdomme.
Ik houd dan ook een hartstochtelijk pleidooi voor een ‘Gezonde Graad van Godverdomme’

Een ‘Gezonde Graad van Godverdomme’ geeft de ruimte aan frustratie, boosheid, angst, verdriet, niet-weten, pijn. De gesprekspartner moet er gewoon bij zitten, luisteren, laten zijn.
Pas vanuit het recht in de ogen kijken van al wat pijn doet, wringt en lastig is, pas vanop de bodem van de put, vinden mensen grond om zich weer af te zetten en nieuwe mogelijkheden te zien.

Een ‘Gezonde Graad van Godverdomme’ zorgt ervoor dat er geen energie meer wordt verloren aan ‘doen alsof’ en ‘vechten tegen’ én zorgt er tegelijk voor dat men niet blijft zwelgen in de ellende.
Zodat in totale acceptatie weer energie en zuurstof wordt gevonden om verder te gaan.

– Voilà, zo moeilijk is dat toch niet?
 

Lees- en kijkvoer over en met humor

Deze week las ik een essay waarbij ik voortdurend enthousiast zat te knikken.
Het verklaart helder en uitgebreid waarom ik humor als belangrijkste instrument gebruik.

“Inderdaad kan humor ook een manier zijn om ons soms welkome afleiding te bieden van alle ellende.
Maar wat mij interesseert is niet humor als afleiding, maar juist het soort humor dat onze blik richt op de onaangename werkelijkheid van het mens-zijn.”

“Voor een wezen dat zichzelf zo serieus neemt als de mens, vormt het komische misschien wel zijn belangrijkste morele leerstof. […] een herinnering aan wat we eigenlijk wel weten:
dat we gebrekkige, sterfelijke wezens zijn, dat we het hier op aarde moeten stellen zonder absolute antwoorden over wat de bedoeling is.
We worden ziek, we takelen af, we sterven, we struikelen, we hebben een vlek tomatensaus op ons shirt, we worden verkeerd begrepen of begrijpen de ander verkeerd, we vallen door de mand, en we doen een verbeten poging om al deze dingen te vermijden en te ontkennen.
Juist de komedie kan ons ervan bewust maken dat die pogingen gedoemd zijn te mislukken en een ruimte scheppen waarin troost en compassie kunnen bestaan.”

Het hele essay van cabaretier en filosoof Tim Fransen kan je hier lezen.

Iets helemaal anders, en eigenlijk ook niet, is dit oude filmpje waar ik om blijf lachen.

Ik wens je veel deugddoend en relativerend gegniffel, gegrinnik en geschater in je vakantie en daarna.

Falen en het ego

Des te krampachtiger je fouten vermijdt, des te saaier je leven wordt en des te kleiner je blijft.
Het is mijn rotsvaste overtuiging dat durven falen een cruciaal onderdeel is van groei,
en van het versterken van verbondenheid en vertrouwen tussen mensen.
Dat heb ik ook kunnen voelen op het Feest van het Falen in de Arenberg in Antwerpen.
Acteurs, schrijvers, dokters, allerlei verrassende gasten vertelden open en eerlijk hun faalverhaal. De ruimte die werd gegeven aan prutsen, knoeien en mislukken gaf zuurstof en legde een laag van troostende mildheid over de dag.

En toch…. verdomme…. wat kunnen mislukken en afgaan pijnlijk zijn.
Veruit het pijnlijkste dat mijn ego en ik hebben meegemaakt (en ik heb behoorlijk wat faalverhalen) is ‘Blackie.’ Met enige schroom deel ik het hier.
Samen met een vriendin ben ik al een eeuwigheid fan van Brigitte Kaandorp, een Nederlandse cabaretière. 30 jaar geleden zaten we als enige Vlamingen vooraan in de zaal.
Een paar jaren geleden kwam Kaandorp met een liedjesshow naar België. Ondertussen was ze ook hier uitgegroeid tot een icoon, waardoor de Zuiderkroon afgeladen vol zat.
Mensen mochten een verzoeknummer uit haar repertoire op een kaartje schrijven en het vooraan op het podium leggen.
Ze pakte een kaartje en las het voor: “Blackie, aangevraagd door Ingrid. Interessant, kom maar naar voor.” Zenuwachtig lachend en struikelend klauterden mijn vriendin en ik het podium op. “Ja, meiden, begin maar te zingen!”
Met knikkende knieën pak ik de microfoon en zing: “Ik had eens een klein hondje, Blackie was zijn naam….”  Op dat moment begint mijn vriendin verschrikt en heftig “Nee!!” te schudden terwijl de grote Brigitte Kaandorp mij met lichtjes verbaasd-geamuseerde blik gadeslaat. Er begon me iets te dagen, zeker toen ook niemand uit het publiek meezong.
Ik heb op het podium naast mijn idool in volle overtuiging en voor een volle zaal een lied gezongen dat helemaal niet van haar was.

We willen zo graag het beeld dat we van onszelf hebben, vasthouden.
De cultuurkenner, de durver, de slimme, de zorgzame, de belangrijke, de plichtsbewuste.
Of erger, we willen er krampachtig anderen van overtuigen hoe goed en succesvol we zijn, ook al geloven we het stiekem zelf niet.
Elke fout, elke misstap, elke flater is dan ook een serieuze deuk in ons ego en moet ten alle tijde vermeden worden. Als het dan tóch gebeurt, doen we er alles aan om de oorzaak buiten onszelf te leggen zodat ons ego intact kan blijven.
Zinloos, energieverlies en een gemiste kans op groei.
Of op een goed verhaal.

Warme groet,

Ingrid

P.S.:  Fouten, problemen en verhalen delen werkt verbindend. Zet je bij mij in de stoel en ondervindt het zelf op de nieuwe demo-sessie op dinsdag 23 april 2019, van 19u tot 21u30 in Dit Gebeur in Mechelen. Als je ten laatste 10 april inschrijft , kan je met 2 komen voor de prijs van 1.

,

Van Klaagstraat tot Stumpersteeg: het gevaar van klagen.

Pfff, wat een weer, ik ben die wind zo beu.
Ik heb niets om aan te trekken. Tedoemme, ik ben weer bijgekomen.
Jeezes, allemaal slakkenrijders op de autostrade. Làp, de trein is weeral te laat.
Amai, wat voor een outfit heeft die collega aan. Al dat gezever over het klimaat, ik heb het wel gehad. Jongens toch, wat een moeilijke klant. Wat moeten we vandaag weer eten.
Tuurlijk, ik ben weer in de verkeerde rij gaan staan. Mijn kind hangt het weer stevig uit. Het is niet waar: de buren zijn gaten aan het boren, wég rust. Niks op tv, en natuurlijk per ongeluk die opname gewist. Bon, benieuwd of ik wat ga kunnen slapen vannacht.
Morgen wéér een dag.

Zo eens lekker tegen elkaar zeuren en zagen kan soms deugd doen.
We zijn allemaal al eens minder gelukkig en het is fijn om de schijn niet altijd te hoeven ophouden.
Alleen… als je niet oplet, raak je vast in een patroon.
Je blik vernauwt, je stemming wordt een manier van zijn, je wereld begint een triestige, enge plek te worden.
Langzaam reduceer je jezelf tot een boze klager of een machteloze stumper.

Wanneer ik mezelf betrap op iets meer gezeur of ‘zeurgedachten’ dan normaal, weet ik dat er iets anders wringt.
Het is een signaal dat ik weer eens even bij mezelf moet onderzoeken wat ik nodig heb, waar ik bezorgd over ben, wat ik te doen heb.
Door het onder ogen te zien en ernaar te handelen, kan ik mijn stratenplan weer zien zoals het echt is, en mijn eigen weg verder uitstippelen.

Geniet dus van af en toe rondhangen in de Klaagstraat, ga er gewoon niet permanent wonen.

Warme groet,

Ingrid

P.S.:  Heb je ondersteuning nodig om je stratenplan weer duidelijk te krijgen, of wil je dringend weg uit de Stumpersteeg? Contacteer me voor een afspraak

Emoties, weg ermee.

Emoties, weg ermee.

We zullen en moeten continu vrolijk en succesvol door het leven huppelen.
We vinden het lastig om te kijken naar wat in ons omgaat en wat die emoties ons willen vertellen.
Dus smijten we ons in ons werk, zijn problemen de schuld van anderen, wisselen we om de 3 jaar van partner, sporten we tot we er bij neervallen of duiken we lekker diep in het glas.

Wil je toch aan de slag met wat hardnekkig de kop blijft opsteken, maar zie je het niet zitten om het uitvoerig te bepraten? Dan is cut-the-crap coaching jouw ding.

Met pretlichtjes in de ogen, een warme glimlach op de lippen en liefde in het hart, breng ik je in verwarring, doe ik je in lachen uitbarsten, maak ik je misschien wel kwaad, daag ik je uit.
Zodat emoties heel snel de plaats krijgen die ze nodig hebben en niet meer achter slot en grendel moeten.

Wil je graag eens kijken of ondervinden of mijn aanpak is iets voor jou is?
Schrijf je nu in voor de provocatieve demo-sessie op vrijdag 22 maart in Mortsel.

Waarom een simpel 3-letterwoord zo moeilijk uit te spreken is.

Vorige week, tijdens een workshop ‘Feedback die plakt.’

Een man wilde graag aan een collega de feedback geven dat hij het vervelend vond dat zij regelmatig extra taken aan hem doorgaf. We spraken af dat hij deze feedback zou geven, op het moment dat ze weer een taak wilde doorgeven.

Koen had de feedback-kapstok de 4 C’s van Crollet geoefend, Contact maken, Concreet gedrag benoemen, Concreet effect van dat gedrag benoemen, en de Consensus afspreken.

Hij zou op haar vraag nee zeggen, vertellen dat hij het lastig vindt dat ze regelmatig zaken aan hem vraagt omdat hij daardoor zelf in tijdsnood komt, en haar vragen dat in het vervolg niet meer te doen. Hij was er klaar voor.

Nathalie* speelt de collega. “Goh, Koen, zou jij voor mij nog die klantenlijst even kunnen opmaken, ik heb nog zoveel te doen.”

Koen: “Wanneer zou je die moeten hebben?”

Nee. 3 letters, waarvan 2 dezelfde. Hoe moeilijk kan het zijn?

Je mag feedback – of assertief-nee-zeggen – kapstokken oefenen tot je barst, het zal niet helpen zolang je je vastgeroeste, ingesleten maar meestal voor jezelf onzichtbare overtuigingen niet onder de loep neemt.

Lees volgende zinnen traag en met aandacht, misschien wel luidop, en laat ze even zinken.

“Pas als ik anderen help, ben ik een goed mens.”

“Mensen moeten altijd op me kunnen rekenen.”

“Ik heb pas recht van bestaan als ik nuttig ben.”

“Ik ben de enige die dit kan doen, dus als ik nee zeg, zit de ander serieus in de problemen.”

“Mijn kind/broer/partner/vriendin/collega kan niet zonder mij.”

“Nee zeggen is toegeven dat je niet capabel bent.”

“Nee zeggen is egoïstisch.”

“Als ik nee zeg, zien mensen mij niet meer graag.”

En, gebeurde er iets bij een bepaalde bewering? Een ademhaling die heel even stokte, een maagkrimpje, een vochtig oog, een overtuigd “Maar dat ís toch ook zo!!” ?

Geweldig, want dan ben je je bewust geworden van de overtuiging die jouw doen en laten stuurt op het moment dat anderen jou iets vragen. In een volgende stap kan je deze overtuiging rationeel in vraag stellen.

Onthoud alvast dit: ” Jouw ‘Nee’ laat zien wat jouw ‘Ja’ waard is.”

Warme groet,

Ingrid

P.S. Nathalie Van Renthergem is mijn Inspinazie-collega waarmee ik de interactieve workshop ‘Feedback die plakt’ -workshop geef.

Keuzes en kansen.

Wat doe je met de pootjes die je hebt gekregen?

Werken aan jezelf is heel flink en nobel.
Maar je moet het toch maar doen met de pootjes die je hebt.
Dus ofwel kies je ervoor de stelten aan te binden om in het water te kunnen stappen, ofwel kies je voor grond waar je lekker kan scharrelen.
Beide keuzes zijn goed, als het je maar energie en resultaat oplevert.

Heb jij soms het gevoel dat je pootjes korter en krommer zijn dan je zou willen?
Kijk je wel eens jaloers naar die anderen met hun prachtige lange poten, voor wie het leven zoveel makkelijker en mooier lijkt?
En wat doe je dan? Steltloop-trainingen volgen of interessante scharrelgebieden opzoeken?
Of gaat er heel veel tijd en energie naar mopperen en klagen aan de waterkant, terwijl je geen centimeter verder raakt?
Provocatieve coaching helpt je heel snel uit het gemopper.

Wil je graag  kennismaken met deze onorthodoxe, frisse en hoogst effectieve manier van coachen?
Dat kan op de demo-sessie op vrijdag 22 maart 2019, van 14u tot 16u30 in de Kaleidoscoop in Mortsel.

  • De kans om een kwartier bij mij in de stoel te komen zitten en aan den lijve te ondervinden hoe de provocatieve aanpak werkt.
  • De kans om vanuit het publiek vragen te stellen over de aanpak, het effect, hoe het voelde in de stoel…
  • De kans om op laagdrempelige manier een nieuwe vorm van coaching te leren kennen.

Meer weten? www.echtcrollet.com

Controledrang is begrijpelijk. En lichtjes idioot.

Mensen zijn voorspellingverslaafd.
We willen kunnen voorspellen dat het droog gaat blijven, dat deze relatie wél zaligmakend is, wie de winnaar van de verkiezingen wordt, hoe een gesprek zal verlopen, of een samenwerking zinvol zal zijn.

Want: Als we het kunnen voorspellen, kunnen we het con-tro-le-ren. Dan zijn we voorbereid op alles wat ons afkomt en kunnen we altijd exact het juiste zeggen en doen. ‘Mij gaan ze niet liggen hebben!’
We koesteren de veilige illusie dat er niets kan gebeuren waar we geen oplossing, antwoord of uitweg voor hebben.

Dus we vullen vragenlijsten in, leren gespreksstructuren vanbuiten en plakken kleuren, lettercombinaties of persoonlijkheidskenmerken op mensen.
We maken van veelzijdige, unieke, mysterieuze mensen, behapbare en duidelijke types die zich op een voorspelbare manier gaan gedragen. Wel zo makkelijk. Denken we. En dan loopt het mis.

Onze controledrang doet ons in ons hoofd kruipen.
We verliezen ons in veronderstellingen, passen ons gedrag aan in functie van onze typering van de ander, stippelen een heel scenario uit. En zijn dan volstrekt verbaasd en zelfs verontwaardigd over een onverwachte reactie. “Maar jij bent toch een blaùwe!”

Een mooi voorbeeld van controledrang in een gesprek zag ik deze week in mijn workshop ‘Complimenten zijn voor softies – Feedback geven die plakt’.
Toen het gesprek met de acteur in de rol van een bepaalde medewerker lastig werd, legde ik het stil.
“Ik ging ervan uit dat zij boos ging worden en zou tegen-argumenteren, en daarop kon ik dan zeggen dat we nu echt maatregelen moeten treffen. Maar ineens gaf zij toe en zei dat ze ongelukkig was met de situatie. Toen wist ik niet meer wat ik moest zeggen.”

Bon, volledige controle is dus een illusie. Maar wat kan je dan wél doen?
Improvisatietheater leerde me deze bijzonder waardevolle paradox:
je krijgt pas controle over een situatie door de controle los te laten.

Je verlaat je hoofd met daarin ‘het script’ en maakt contact met wat je ziet, hoort, merkt, voelt.
En dat benoem je. “Goh, ik ben nu wel even verrast door jouw reactie, ik dacht dat je boos ging worden.” Laat dan stilte en ruimte aan de ander om te reageren.
Je houdt jouw intentie, het doel van het gesprek voor ogen (iemand doen inzien dat bepaald gedrag niet ok is) maar staat open voor eender wat er op je afkomt.

Door de gewenste, ingebeelde toekomst los te laten ben je in het hier en nu. Je bent je bewust van wat je zegt, je bent alert en kan zien hoe jouw boodschap bij de ander overkomt, dat dan weer benoemen en als het nodig is bijsturen. Je krijgt controle door de controle los te laten.

Tips ‘n tricks, gespreksstructuren en persoonlijkheidstyperingen hebben hun verdienste als handvat, als vertrekpunt, om woordenschat te geven aan wat je wil verduidelijken.
Als je er maar niet constant en krampachtig de werkelijkheid in wil proppen.

Wil je controle over jouw controledrang?

Contacteer me voor het cut-the-crap coaching-traject.

Warme groet,

Ingrid