, ,

Over loslaten, cynisme en provocatieve coaching.

‘Laat het los.’
Ik krijg de kriebels als iemand mij deze goede raad toefluistert. Instant-rebellie steekt dan de kop op.
Ik denk dat ik begrijp hoe dat komt.

Zolang mensen zeuren en zagen, hebben ze nog de hoop dat het anders kan, dat het ooit beter wordt.
We klagen over de regen omdat we hopen op zon. We zagen over teveel werk omdat we hopen dat we ooit weer tijd hebben. We klagen over onze partner omdat we stiekem hopen dat die toch nog verandert.
Dààrom is het zo moeilijk om los te laten: stoppen met klagen voelt als de hoop opgeven.

‘Als je niets verwacht, word je niet teleurgesteld.’ klinkt als goede raad.
‘Het is normaal dat pubers niet enthousiast en dankbaar zijn, dus verwacht dat dan ook niet.’
Ik kan me nog heel goed herinneren hoe ik me als puber gedroeg, dacht en naar mijn ouders keek. Pubers zien hun moeder als noodzakelijk meubilair. Meer nog: volgens een recent artikel moet je je zelfs opstellen als een kamerplant. En daar dan tevreden mee zijn.

Maar wat geldt voor iedereen, hoeft niet noodzakelijk voor mij op te gaan.
Want ik ben speciaal. Dat dacht ik toch. Wilde ik. Hoopte ik. Eiste ik van mezelf.
Ik verwachtte dat ik een über-coole, hippe moeder zou worden.
Een chille mams die door de zoon enthousiast aan lief en bro’s zou worden voorgesteld en zou worden aanschouwd als één van hen.
Mijn kind zou me blijven overladen met knuffels en dankbare verzuchtingen, lang na de baard in de keel.
Nòt. En dat pikt.

Maar echt niets meer verwachten is onversneden cynisme.
En als er nu iets is wat ik never, nooit van mezelf zou aanvaarden, is het dat.
Nooit wil ik verschrompelen tot een cynische mopperkont die je ‘niets meer wijsmaakt’.
Daarom ben ik zo blij dat ik provocatieve coach ben.

Het meest persoonlijke is universeel.
Dit is de eerste basisaanname van Provocatieve Coaching.
Wanneer onze partner ons verlaat, we in een burn-out belanden of onze puber ons flagrant negeert, lijkt het alsof we de enigen ter wereld zijn. We voelen ons mislukt en totaal afgewezen.
We zijn een unieke loser.

Iedereen wil eigenlijk dezelfde dingen en worstelt met dezelfde problemen. De uiterlijke vorm kan verschillen, maar de kern is hetzelfde.
We willen allemaal gezondheid, liefde, geluk, en erbij horen.
En we prutsen allemaal soms even hard.
Dat besef geeft mij troost. Verbindt me met anderen die worstelen en verder gaan. Doet me met mildheid om mezelf en zoonlief lachen.
En beschermt me tegen cynisme.

Mij zal je dus nooit horen fluisteren: ‘Laat het los.’
Ik roep luidop: ‘Omarm het. En welkom bij de prutsers!’

 

In de volgende blogs vertel ik meer over de andere basisprincipes van Provocatieve Coaching.
In het voorjaar van 2020 plan ik een aantal workshops voor professionals. Als je daar graag van op de hoogte bent, schrijf je dan in op de nieuwsbrief.

Wil je graag ondervinden wat een provocatieve coaching-sessie met je doet?
Boek een éénmalige sessie.

 

,

Deze keer zwijg ik. Een cliënte aan het woord.

“Voor ik het Cutthecrap-traject volgde, vond ik het moeilijk om uit mijn hoofd te treden.
Ik ben steeds een zeer mentaal iemand geweest.
Als kind werden mijn eigen normen vaak in vraag gesteld en bekritiseerd door mijn ouders waardoor ik me mezelf ervan overtuigde dat ik niet kon vertrouwen op mijn buikgevoel.
Het buikgevoel is er, en toch neem ik beslissingen op basis van wat anderen hiervan zullen denken, niet op basis van wat ik nodig heb.
Ik ontmoette Ingrid op een moment dit mechanisme van oplossen en keuzes maken voor mij eerder destructief dan constructief geworden was.
Het leven verlangde ineens heel wat belangrijke keuzes en ik zat helemaal vast op mijn mentale berg.

Ingrid liet me op een diepmenselijke manier toe om er te zijn met wat voor gevoelens en gedachten ik ook had.
Ze stimuleerde me te aanvaarden dat verdriet, angst en twijfel mogen bestaan in een natuurlijk proces van ontdekken wat nodig is.
Dat je niet altijd of meteen hoeft te bedenken wat er moet gebeuren.
Dat eerst bij jezelf zitten en ontspannen de grootste bron van helderheid zijn.
Dat foert zeggen tegen wat anderen denken en voelen opluchtend kan werken.
Dat niet alleen je geest, je denken, je voelen met zijn kont in de zetel zit, maar dat ook je lichaam er is.
Dat je lichaam verhalen vertelt aan jezelf en aan de ander.
Met Ingrid maak je geen foute keuzes, met Ingrid ben je de mens achter de keuzes, achter de normen en verwachtingen.
Bij Ingrid kom je thuis en kom je terug naar waar je precies voelt wat je nodig hebt.
Zonder zelfkritiek en over-analyse.

Hoe doet Ingrid dit?
Door naar je te luisteren, door met je te lachen, door met je te praten, door je spiegels voor te houden, door een mens naast je te zijn in het gehele proces.
Door te zijn wie jij het hardst nodig hebt: je criticus, je drama, je slachtoffer, je redder, je compagnon, je partner, je vriend, je vijand.

De kracht van dit traject is dat je alleen de weg vindt naar binnen en dan naar buiten.
Dat je jezelf betrapt op keuzes en stappen die nog nooit zo vanzelfsprekend en natuurlijk waren.
Dat je van je jezelf gaat houden omdat je eigenlijk al alles weet of juist helemaal niets weet.
Dat je om jezelf lacht en begot niet meer weet wanneer en waarom je het zo verdomd moeilijk bent gaan maken.
Dat het leven is wat het is, niet ideaal, maar wel bijzonder leuk en luchtig.
Dat je terug komt in wat leven echt is: genieten van kleine dingen, van mooi en lelijk, van zwart, grijs en wit, van balen en dansen, van zingen en verdriet.
Het mag. Het kan. Zeg maar dat Ingrid het gezegd heeft! ”

En hier wordt zelfs een Cuthecrap-coach dan even heel stil van.
Mijn diepe, nederige en warme dank aan Brinda Priem voor haar getuigenis.

Zit ook bij jou je hoofd in de weg?
Verlies je heel veel energie aan gepieker?
Loop je vast bij het maken van keuzes?
Wil je eindelijk de superstrenge criticus in jezelf minder au serieux gaan nemen?
Boek nu een Cutthecrap-coachingtraject, of maak een afspraak voor een éénmalige sessie.
Ik kijk ernaar uit diegene te zijn die jij het hardst nodig hebt.

Warme groet,

Ingrid

, ,

Over jobfierheid en dankbaarheid.

Enkele dagen geleden.
Ik krijg telefoon van iemand die zich voorstelt als Hans van incassobureau mompeldemompel.
Ik ben blijkbaar een bedrag van 489 euro verschuldigd aan het bedrijf TripCenter.
Na mijn luidop uit de lucht vallen, legt Geduldige Hans het uit.
Vorig jaar, op 17 augustus precies, had ik in een telefoontje met TripCenter een deal van 199 euro gesloten voor een hotelpakketje. Omdat ik dat nooit heb betaald, had ik nu Hans aan de lijn.

Wat er dan volgt, valt samen te vatten als een heftig gesprek waarin ik Hans zinnen naar het hoofd gooi als “Onmogelijk, ik ga nooit op zoiets in.” “Wauw, is dit uw job, u moet wel fier zijn op uzelf!”

Nadat ik ophang en de adrenaline wat gaat liggen, wordt direct helder dat dit pure oplichting is en dat ik hier niets meer van ga horen.
En iets later sta ik hoofdschuddend en met lichte monkellach naar mezelf te kijken.

Hoe treffend legt dit voorval weer een aantal van mijn angsten, waarden, overtuigingen en afwijkingen bloot.
De angst in wurgende geldnood te komen.
Mijn kernwaarden eerlijkheid en vertrouwen die hier flagrant geweld worden aangedaan.
De irrationele overtuiging dat mensen zich altijd moeten gedragen volgens míjn normen en waarden.
Maar toch vooral deze topper:
hoe ik me als communicatie-expert een moment schuldig voel omdat ik niet rustig, beheerst en beleefd Frauduleuze Hans te woord heb gestaan.
Hoe streng kan een mens voor zichzelf zijn!
De perfectionist en de pleaser in mij high-fiven zich te pletter.

Mocht dit jaren geleden zijn gebeurd, zou ik in verontwaardiging en Calimero-modus zijn blijven hangen en zou ik Hufterige Hans naar de hel hebben verwenst.
Nu, met de ervaring en de blik van de cut the crap – coach, ben ik Hebberige Hans dankbaar.
Ik dank hem om me een spiegel voor te houden, en met een warm hart te mogen lachen om wat ik zie en om wat is.

Warme groet,

Ingrid

P.S. Heb jij ook nood aan een spiegel en wil je niet wachten op een toevallige telefoon?
Maak een afspraak voor een éénmalige sessie, en ik, CutheCrap Crollet zorg met monkellach en warm hart dat je mag lachen om wat je ziet en om wat is.

,

Wat het vooralsnog niet is.

Ik weet niet wat te schrijven. Ik zit vast. Dus ik stel uit.

Want ik wil de meest fantastische blog ooit schrijven.
Zo een stuk dat ervoor zorgt dat jij als lezer alles laat vallen, uit je stoel opveert en roept: “Jàààà, dat is zó waar!
En uitmuntend geschreven! Wat een inzicht!
Gottogot, wat is die Ingrid toch een krak, zeg! Als die déze inzichten al zomaar weggeeft, wat kan ze dan niet betekenen als ik ervoor betaal! Ik boek stante pede een coaching-traject.”

Bon, zo een blog dus.
Wat het vooralsnog niet is.

Ik zou het kunnen hebben over hoe ik mensen zie worstelen met hoe de dingen niet gaan zoals ze zouden willen. Zoals ze het verwachten. Enfin, zoals het hóórt.
Bijvoorbeeld dat wanneer je een bericht nalaat op iemands voicemail, die persoon dezelfde dag terugbelt. Want het is echt wel belangrijk.
Dat als je aan je kind vraagt om zijn rommel op te ruimen, je kind dat ook direct doet. Want jij bent wel de ouder.
Dat je partner ziet wanneer er iets scheelt, meteen ook weet wàt er scheelt, én vanzelf precies datgene doet wat je nodig hebt, zelfs al wist je dat zelf nog niet. Want dat is echte liefde.
Over hoeveel energie we verliezen aan de confrontatie met de teleurstellende realiteit.

Ik zou een stuk kunnen schrijven over de torenhoge eisen die mensen zichzelf soms opleggen.
Bijvoorbeeld die workshopdeelnemer die na een interessante oefening zichzelf uitputte in excuses omdat hij het volgens hem niet goed gedaan. Want je moet altijd schitteren, zelfs als je iets voor de eerste keer doet. Falen is voor losers.
Die cliënte die haar kluts kwijt was nadat haar ex-man behoorlijk gemeen had uitgehaald. Want er zijn altijd mensen die veel ergere dingen meemaken. Dus die kluts moest direct worden terug gevonden.
Of die coach die de meest fantastische blog ooit wilde schrijven. Want alles wat je doet, moet door de voltallige wereldbevolking op een staande ovatie worden onthaald.

Ik zou kunnen schrijven over vastzitten in uitstellen.
Hoe een kleine eerste stap je kan helpen ontsnappen.
Hoe springen zonder te weten waar je gaat uitkomen, je alvast van je plek los maakt.
En één zin misschien wel uitmondt in een blog.