,

Future-proof met mindfullness

Ik zie steeds meer mensen kapotlopen in hun job. Wat ik niet begrijp.
De enige oorzaken die ik kan bedenken? Ze zijn ondankbaar en ondergekwalificeerd.

Hoe kan je vandaag geen blije en super-presterende werknemer zijn?
Enthousiaste slogans en flitsende smiley-buttons promoten happiness op het werk.
Een avond doorwerken wordt beloond met pizza.
Bij straffe cijfers wordt het confetti-kanon afgeschoten en diegene met de hoogste score krijgt een Bongo-bon.

Organisaties doen alles om het beste uit hun mensen te halen. Je mag ‘skills’ ontwikkelen, niet enkel in functie van je job, maar omdat je het zélf wil. Talentmanagement is big.
En als je functie dan toch van inhoud verandert, weg van je talent, dan moet je gewoon begrijpen dat dat de enige juiste strategie is. En enthousiast de veranderingen omarmen. Want het management weet echt wel wat het doet om in deze VUCA-world* te kunnen blijven bestaan.

Bedrijven bieden mindfullness op het werk aan, want ze weten dat welzijn van hun mensen belangrijk is.
Hoe fantastisch is het om op kosten van het werk steeds beter te worden in het omgaan met steeds meer stress!

Al die mensen die regelmatig slecht slapen, wiens nek begint vast te zitten, die ondanks het steeds harder hun best doen aan zichzelf beginnen te twijfelen, die het licht in hun ogen verliezen, hébben het gewoon niet.

Ze missen de allerbelangrijkste kwalificatie: ze zijn niet ‘future-proof’.
Een term die eerst enkel op producten, diensten en technologie betrekking had, maar waar je als mens nu ook, terecht, wordt op beoordeeld.
Lange-termijn-denken is uit, snel schakelen is in. Problemen zijn uit, oplossingen zijn in.
Jarenlange ervaring is uit, steeds nieuwe dingen doen is in. Kritisch denken is uit, goed in de groep liggen is in.

Een cliënte heeft een nieuwe functie toegewezen gekregen, waarin ze een internationaal team aanstuurt.
Na een klein jaar hard werken, loopt ze er in vast.
De samenwerking met haar direct leidinggevende, haar +1, verloopt heel erg moeilijk. Ze vreest dat hij incapabel is en haar probeert onder de bus te gooien voor de dingen die hij laat liggen.
Pas nadat ze maanden alles had geprobeerd om de samenwerking te verbeteren en resultaten te halen, vroeg ze haar +2 om hulp.
Het advies: “Je moet gewoon leren samenwerken.”
Daar was mijn cliënte niet tevreden mee. Wat ik niet begrijp.
Ze heeft een hoog loon, een mooie auto, de kans om een totaal nieuwe functie in te vullen, een fruitmand op het werk, en een skype-meeting met een hooggeplaatst manager die haar een half uur lang aandacht en kwaliteitsvol advies geeft. En nog is het niet genoeg.
Want het kan niet te maken hebben met mankerende vaardigheden van de +1.
Die is per slot van rekening minutieus gescreend, dankbaar én future-proof.

 

*VUCA: Volatile, Uncertain, Complex en Ambiguous.
VUCA world: een snel veranderende wereld met veel onzekerheid, hoge complexiteit en zaken die vaag zijn.
Een wereld waar altijd dankbare, enthousiaste, hardwerkende, future-proof mensen helemaal op hun plaats zijn.

, ,

Over jobfierheid en dankbaarheid.

Enkele dagen geleden.
Ik krijg telefoon van iemand die zich voorstelt als Hans van incassobureau mompeldemompel.
Ik ben blijkbaar een bedrag van 489 euro verschuldigd aan het bedrijf TripCenter.
Na mijn luidop uit de lucht vallen, legt Geduldige Hans het uit.
Vorig jaar, op 17 augustus precies, had ik in een telefoontje met TripCenter een deal van 199 euro gesloten voor een hotelpakketje. Omdat ik dat nooit heb betaald, had ik nu Hans aan de lijn.

Wat er dan volgt, valt samen te vatten als een heftig gesprek waarin ik Hans zinnen naar het hoofd gooi als “Onmogelijk, ik ga nooit op zoiets in.” “Wauw, is dit uw job, u moet wel fier zijn op uzelf!”

Nadat ik ophang en de adrenaline wat gaat liggen, wordt direct helder dat dit pure oplichting is en dat ik hier niets meer van ga horen.
En iets later sta ik hoofdschuddend en met lichte monkellach naar mezelf te kijken.

Hoe treffend legt dit voorval weer een aantal van mijn angsten, waarden, overtuigingen en afwijkingen bloot.
De angst in wurgende geldnood te komen.
Mijn kernwaarden eerlijkheid en vertrouwen die hier flagrant geweld worden aangedaan.
De irrationele overtuiging dat mensen zich altijd moeten gedragen volgens míjn normen en waarden.
Maar toch vooral deze topper:
hoe ik me als communicatie-expert een moment schuldig voel omdat ik niet rustig, beheerst en beleefd Frauduleuze Hans te woord heb gestaan.
Hoe streng kan een mens voor zichzelf zijn!
De perfectionist en de pleaser in mij high-fiven zich te pletter.

Mocht dit jaren geleden zijn gebeurd, zou ik in verontwaardiging en Calimero-modus zijn blijven hangen en zou ik Hufterige Hans naar de hel hebben verwenst.
Nu, met de ervaring en de blik van de cut the crap – coach, ben ik Hebberige Hans dankbaar.
Ik dank hem om me een spiegel voor te houden, en met een warm hart te mogen lachen om wat ik zie en om wat is.

Warme groet,

Ingrid

P.S. Heb jij ook nood aan een spiegel en wil je niet wachten op een toevallige telefoon?
Maak een afspraak voor een éénmalige sessie, en ik, CutheCrap Crollet zorg met monkellach en warm hart dat je mag lachen om wat je ziet en om wat is.

,

3 problemen, 3 quick fixes.

Heb je je emoties niet helemaal onder controle?

 

Erger je je soms mateloos aan anderen?

 

Ben je niet assertief genoeg?

 

,

Emoties zijn onprofessioneel. En dus enkel voor thuis.

Een opzienbarend besef dringt zich al een tijd aan me op.
In een normale mens huizen blijkbaar 2 totaal verschillende wezens:

Werkmens en Privé-mens.

Werkmens ís haar/zijn functie.
Werkmens is ultra-rationeel en hyper-functionerend.
Ze heeft een duidelijk doel, en werkt ernaar toe. Hij heeft een takenpakket en voert dat nauwgezet uit.
Werkmens houdt bila’s, one-to-ones, Mid en End Year Performance Reviews.
Hij procest de change en evalueert de vooruitgang. Ze heeft meetings en zet communicatielijnen uit.
Werkmens is ordelijk, nauwgezet, vooruitziend en in controle.
Gaat er toch eens iets niet zoals gepland, beschouwt Werkmens dit als een leerkans.

Als Werkmens tussen het hyper-functioneren door toch eens iets zou voelen, misschien zelfs een echte emotie gewaarwordt, duwt zij/hij dit weg, vooral als het pijn zou kunnen doen.
Alles onder controle. Want Werkmens is professioneel.
Emoties zijn voor thuis. Voor Privé-mens.

Privé-mens is ‘zichzelf’.
Wat dit wil zeggen is voor elke Privé-mens anders. Alles behalve ultra-rationeel en hyper-functionerend.
Privé-mens geniet van de mensen rond zich, van dingen te doen die geen resultaat hoeven op te leveren.
Privé-mens is af en toe slecht gezind, soms zelfs kwaad, laat zich al eens gaan.
Hij lacht soms lekker vanuit de buik, is soms gewoon moe. Ze durft al eens onnozel te doen, en als iets niet loopt zoals verwacht, laat Privé-mens verdriet toe en beschouwt zij/hij dit als deel van het leven.

Ik ben blijkbaar geen normale mens. Bij mij vallen deze 2 wezens samen.

Erger nog: ik heb er mijn missie van gemaakt om ervoor te zorgen dat bij iedereen Werkmens en Privé-mens meer en meer overlappen.
Zodat een leidinggevende in een communicatietraining oprecht verbaasd zegt: “Ah, je wil dat we niet als leidinggevende praten, maar als méns!”
Zodat een coachee me met tranen in de ogen zegt: “Ik die dacht dat mijn emoties mijn grootste zwakte waren, en nu besef ik dat ze net mijn grootste kracht zijn!”

Omdat we zoveel meer zijn dan een brein op pootjes.
Omdat we enkel als complete mens elkaar kunnen vinden.
En omdat ik ‘work-life balance’ een onnozel begrip vind. Alles is leven.

,

Van Klaagstraat tot Stumpersteeg: het gevaar van klagen.

Pfff, wat een weer, ik ben die wind zo beu.
Ik heb niets om aan te trekken. Tedoemme, ik ben weer bijgekomen.
Jeezes, allemaal slakkenrijders op de autostrade. Làp, de trein is weeral te laat.
Amai, wat voor een outfit heeft die collega aan. Al dat gezever over het klimaat, ik heb het wel gehad. Jongens toch, wat een moeilijke klant. Wat moeten we vandaag weer eten.
Tuurlijk, ik ben weer in de verkeerde rij gaan staan. Mijn kind hangt het weer stevig uit. Het is niet waar: de buren zijn gaten aan het boren, wég rust. Niks op tv, en natuurlijk per ongeluk die opname gewist. Bon, benieuwd of ik wat ga kunnen slapen vannacht.
Morgen wéér een dag.

Zo eens lekker tegen elkaar zeuren en zagen kan soms deugd doen.
We zijn allemaal al eens minder gelukkig en het is fijn om de schijn niet altijd te hoeven ophouden.
Alleen… als je niet oplet, raak je vast in een patroon.
Je blik vernauwt, je stemming wordt een manier van zijn, je wereld begint een triestige, enge plek te worden.
Langzaam reduceer je jezelf tot een boze klager of een machteloze stumper.

Wanneer ik mezelf betrap op iets meer gezeur of ‘zeurgedachten’ dan normaal, weet ik dat er iets anders wringt.
Het is een signaal dat ik weer eens even bij mezelf moet onderzoeken wat ik nodig heb, waar ik bezorgd over ben, wat ik te doen heb.
Door het onder ogen te zien en ernaar te handelen, kan ik mijn stratenplan weer zien zoals het echt is, en mijn eigen weg verder uitstippelen.

Geniet dus van af en toe rondhangen in de Klaagstraat, ga er gewoon niet permanent wonen.

Warme groet,

Ingrid

P.S.:  Heb je ondersteuning nodig om je stratenplan weer duidelijk te krijgen, of wil je dringend weg uit de Stumpersteeg? Contacteer me voor een afspraak