lockdown

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand?

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand.
Dat schept solidariteit. Da’s echt schoon.

En tegelijk worden de verschillen knoerthard uitvergroot.
Dat polariseert.

We zitten dus niét allemaal in hetzelfde schuitje.
De één heeft een jacht. De ander een kano.

De één is gerust dat ie nog vele zeeën gaat bevaren.
De ander heeft kramp van het roeien en zet zich schrap voor de waterval.

De één vindt de maatregelen behoorlijk overdreven.
De ander houdt haar adem in wanneer ze iemand voorbij wandelt.

De één gaat op het toilet zitten om een me-momentje te sprokkelen.
De ander zit op de zetel te vergaan van de huidhonger.

De één is blij met de steunmaatregelen.
De ander is angstig voor het eind van de maand.

De ene thuiswerker smijt zich zo enthousiast op haar taken dat ze vergeet te eten.
De andere wordt hard geconfronteerd met de al lang sluimerende vraag: “Wat dóe ik eigenlijk?”

De één mist zijn lief verschrikkelijk hard en krijgt het steeds moeilijker niet stiekem af te spreken.
De ander stelt verschrikt vast dat hij totaal niet hunkert en eigenlijk best ok is op zijn eentje.

De één is bang want ‘behoort tot de risico-groep’.
De ander is in de fleur van zijn leven en voelt zich onoverwinnelijk.

De één weet niet wat eerst te doen en verzuipt in het jongleren met werk en schoolpakketten van de kinderen.
De ander leert ukulele spelen.

 
Corona is niet onze gemeenschappelijke vijand.
Dat is de angst zelf. Het niet-weten. Het totale verlies van controle.

Alles is anders. Niets zal nog hetzelfde zijn.
En dát is voor iedereen hetzelfde.

 
Wees lief voor jezelf. Je hebt het nodig.

lockdown

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand?

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand.
Dat schept solidariteit. Da’s echt schoon.

En tegelijk worden de verschillen knoerthard uitvergroot.
Dat polariseert.

We zitten dus niét allemaal in hetzelfde schuitje.
De één heeft een jacht. De ander een kano.

De één is gerust dat ie nog vele zeeën gaat bevaren.
De ander heeft kramp van het roeien en zet zich schrap voor de waterval.

De één vindt de maatregelen behoorlijk overdreven.
De ander houdt haar adem in wanneer ze iemand voorbij wandelt.

De één gaat op het toilet zitten om een me-momentje te sprokkelen.
De ander zit op de zetel te vergaan van de huidhonger.

De één is blij met de steunmaatregelen.
De ander is angstig voor het eind van de maand.

De ene thuiswerker smijt zich zo enthousiast op haar taken dat ze vergeet te eten.
De andere wordt hard geconfronteerd met de al lang sluimerende vraag: “Wat dóe ik eigenlijk?”

De één mist zijn lief verschrikkelijk hard en krijgt het steeds moeilijker niet stiekem af te spreken.
De ander stelt verschrikt vast dat hij totaal niet hunkert en eigenlijk best ok is op zijn eentje.

De één is bang want ‘behoort tot de risico-groep’.
De ander is in de fleur van zijn leven en voelt zich onoverwinnelijk.

De één weet niet wat eerst te doen en verzuipt in het jongleren met werk en schoolpakketten van de kinderen.
De ander leert ukulele spelen.

 
Corona is niet onze gemeenschappelijke vijand.
Dat is de angst zelf. Het niet-weten. Het totale verlies van controle.

Alles is anders. Niets zal nog hetzelfde zijn.
En dát is voor iedereen hetzelfde.

 
Wees lief voor jezelf. Je hebt het nodig.

lockdown

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand?

Allemaal samen ten oorlog tegen dezelfde vijand.
Dat schept solidariteit. Da’s echt schoon.

En tegelijk worden de verschillen knoerthard uitvergroot.
Dat polariseert.

We zitten dus niét allemaal in hetzelfde schuitje.
De één heeft een jacht. De ander een kano.

De één is gerust dat ie nog vele zeeën gaat bevaren.
De ander heeft kramp van het roeien en zet zich schrap voor de waterval.

De één vindt de maatregelen behoorlijk overdreven.
De ander houdt haar adem in wanneer ze iemand voorbij wandelt.

De één gaat op het toilet zitten om een me-momentje te sprokkelen.
De ander zit op de zetel te vergaan van de huidhonger.

De één is blij met de steunmaatregelen.
De ander is angstig voor het eind van de maand.

De ene thuiswerker smijt zich zo enthousiast op haar taken dat ze vergeet te eten.
De andere wordt hard geconfronteerd met de al lang sluimerende vraag: “Wat dóe ik eigenlijk?”

De één mist zijn lief verschrikkelijk hard en krijgt het steeds moeilijker niet stiekem af te spreken.
De ander stelt verschrikt vast dat hij totaal niet hunkert en eigenlijk best ok is op zijn eentje.

De één is bang want ‘behoort tot de risico-groep’.
De ander is in de fleur van zijn leven en voelt zich onoverwinnelijk.

De één weet niet wat eerst te doen en verzuipt in het jongleren met werk en schoolpakketten van de kinderen.
De ander leert ukulele spelen.

 
Corona is niet onze gemeenschappelijke vijand.
Dat is de angst zelf. Het niet-weten. Het totale verlies van controle.

Alles is anders. Niets zal nog hetzelfde zijn.
En dát is voor iedereen hetzelfde.

 
Wees lief voor jezelf. Je hebt het nodig.