blue monday

Een boom draagt ook niet elke dag appels.

Blue Monday. De deprimerendste dag van het jaar.
De goede voornemens zijn al mislukt, de vakanties lijken nog ver weg, de dagen zijn donker.

‘I’m feeling blue.’

De kleur blauw stond in de zeilscheepvaart voor rouw.
Als een schip zijn kapitein of officier verloor, dan verfde de bemanning rondom het schip een blauwe band. Deze band en een blauwe vlag lieten bij thuiskomst zien dat men in de rouw was.

De wetenschappelijkheid van Blue Monday is twijfelachtig.
Maar alle aandacht voor de donkere dagen van het leven is welkom.

Want het is normaal is dat we niet altijd huppelend, pro-actief en energiek door de dag vliegen.
Dat we af en toe gewoon totaal geen fut hebben. Dat we soms tot niets anders in staat zijn dan stomme series bingen en chocola of chips etend onder een dekentje op de zetel hangen.
Depressieve gevoelens horen gewoon ook bij het leven.

Ik heb zo’n donderbruin vermoeden dat de Blue Monday van dit jaar wel de donkerblauwste in tijden is.
Het is echt niet te onderschatten wat de coronacrisis met ons doet, hoe vermoeiend het is om ermee om te gaan.
“Blijven we braaf buiten in de kou staan babbelen, of laat ik mijn vriendin toch even binnen?”
“Ik mis die tussendoor-babbels met de collega’s…”
“Ga ik mijn verjaardag deze zomer echt kunnen vieren?”
“Komt het wel goed met mijn studerende zoon?”
“De Britse variant zit volgens mij allang op onze school!”

We ervaren de crisis ook allemaal anders. De ene werkt zich te pletter online, alleen thuis, en stopt amper om te eten, de ander vraagt zich bang af of ze nog wel een job heeft.
De ene voelt zich onaantastbaar en gaat gewoon op reis, de ander durft amper een karretje in de supermarkt aan te raken.
De ene is boos omdat het vaccineren zo traag gaat, de ander zegt ”Geen spuit in mijn lijf, ik vertrouw de pharma voor geen haar.”
We zitten in dezelfde storm maar hebben allemaal een andere boot. Sommigen mét blauwe vlag.

Stoomverbruikende corona-app

Het is alsof er in onze hersenen voortdurend een energieverslindende app op de achtergrond aan het draaien is.
Daardoor kost alles meer moeite. Er is gewoon minder ruimte in ons hoofd. Dus hebben we een korter lontje, stellen we zaken uit, zijn we sneller moe.

We kunnen de app jammer genoeg niet verwijderen. We kunnen wel godverdomme zeggen.
In plaats van jezelf te dwingen verder te buffelen, te negeren dat je het lastig hebt, jezelf streng toe te spreken dat je geen recht hebt op wat je voelt ‘want anderen hebben het nog veel erger’, zeg je godverdomme.
Godverdomme, ik vind het echt lastig.
Godverdomme, het lukt even niet.

Een Gezonde Graad van Godverdomme geeft ruimte aan frustratie, boosheid, angst, verdriet, niet-weten.
Hij zorgt ervoor dat er geen energie meer wordt verloren aan ‘doen alsof’ en ‘vechten tegen’ én zorgt er tegelijk voor dat je niet blijft zwelgen in de ellende.
Want je laat toe te voelen wat je voelt, je hebt er begrip voor, en van daaruit kan je helder zien wat je dan echt nodig hebt om verder te gaan.

Een boom draagt ook niet elke dag appels

Blue Monday valt niet voor niets in de winter.  De winter waarin alles in de natuur stil ligt. In rust is.
Net zoals voor de meeste bomen, is dit niet het seizoen van volle bloei of vruchten dragen, maar van spaarzaam het sap naar de wortels sturen, en van de afgevallen bladeren die humus worden, vruchtbare grond voor het nieuwe seizoen..

Laten we dus mild en lief zijn voor onszelf. Het is echt niet niks allemaal.

Wanneer we een depri-dag hebben, wanneer de kapitein op ons persoonlijk schip het even laat afweten, dragen we een blauw lint, of spelden een blauw vlaggetje op. Mentaal of in het echt.
Om elkaar eraan te herinneren mild te zijn. Voor onszelf en voor de ander. Het leven is het leven.

Dus als je een depri-dag of periode hebt, als je je ‘blauw voelt’: het is ok.
Je bent humus aan het maken.