,

Van Klaagstraat tot Stumpersteeg: het gevaar van klagen.

Pfff, wat een weer, ik ben die wind zo beu.
Ik heb niets om aan te trekken. Tedoemme, ik ben weer bijgekomen.
Jeezes, allemaal slakkenrijders op de autostrade. Làp, de trein is weeral te laat.
Amai, wat voor een outfit heeft die collega aan. Al dat gezever over het klimaat, ik heb het wel gehad. Jongens toch, wat een moeilijke klant. Wat moeten we vandaag weer eten.
Tuurlijk, ik ben weer in de verkeerde rij gaan staan. Mijn kind hangt het weer stevig uit. Het is niet waar: de buren zijn gaten aan het boren, wég rust. Niks op tv, en natuurlijk per ongeluk die opname gewist. Bon, benieuwd of ik wat ga kunnen slapen vannacht.
Morgen wéér een dag.

Zo eens lekker tegen elkaar zeuren en zagen kan soms deugd doen.
We zijn allemaal al eens minder gelukkig en het is fijn om de schijn niet altijd te hoeven ophouden.
Alleen… als je niet oplet, raak je vast in een patroon.
Je blik vernauwt, je stemming wordt een manier van zijn, je wereld begint een triestige, enge plek te worden.
Langzaam reduceer je jezelf tot een boze klager of een machteloze stumper.

Wanneer ik mezelf betrap op iets meer gezeur of ‘zeurgedachten’ dan normaal, weet ik dat er iets anders wringt.
Het is een signaal dat ik weer eens even bij mezelf moet onderzoeken wat ik nodig heb, waar ik bezorgd over ben, wat ik te doen heb.
Door het onder ogen te zien en ernaar te handelen, kan ik mijn stratenplan weer zien zoals het echt is, en mijn eigen weg verder uitstippelen.

Geniet dus van af en toe rondhangen in de Klaagstraat, ga er gewoon niet permanent wonen.

Warme groet,

Ingrid

P.S.:  Heb je ondersteuning nodig om je stratenplan weer duidelijk te krijgen, of wil je dringend weg uit de Stumpersteeg? Contacteer me voor een afspraak