Ik ben effe de kluts kwijt.

En ik ga hem ook niet zoeken.

lockdown

Ik ben effe de kluts kwijt.
Honderden gedachten en emoties springen en botsen tegen elkaar op.

Op sociale media zie ik enthousiaste initiatieven, hyper-flexibele ondernemers en oproepen om deze crisis als een kans te zien. Ik vind dat oprecht knap, ik ben er zelfs jaloers op.

En eerlijk: ik vind dat tegelijk lichtjes irritant.
Want het voedt de veeleisende, angstige en twijfelende controle-freak in mij.
“Allé Crollet, waar blijft jouw totale acceptatie van het nieuwe nu? Je moet jouw van leegheid galmende agenda aangrijpen om ‘Cutthecrap coaching en training’ op de kaart te zetten!
Zie eens hoe vlotjes anderen in actie-modus schieten!”
“Lees nu die boeken, haal gezelschapspelletjes boven om te verbinden met je zoon, organiseer home-dates met je lief, maak van je nieuwe huis een blinkende thuis!”

Ik ben effe de kluts kwijt, en daardoor doe ik helemaal niets. Nul, noppes, nada.
“Heel goed, vanuit stilstand en dicht bij jezelf blijven, kan je een nieuw fantastisch initiatief bedenken!”
Dat geloof ik graag, maar nu effe niet.

Ik wil stilstaan, niet omdat dat dan weer iets moet opleveren, maar omdat dat nu het enige is dat ik kan. Ik ben effe de kluts kwijt, en ik ga hem ook niet zoeken.