,

Wat het vooralsnog niet is.

Ik weet niet wat te schrijven. Ik zit vast. Dus ik stel uit.

Want ik wil de meest fantastische blog ooit schrijven.
Zo een stuk dat ervoor zorgt dat jij als lezer alles laat vallen, uit je stoel opveert en roept: “Jàààà, dat is zó waar!
En uitmuntend geschreven! Wat een inzicht!
Gottogot, wat is die Ingrid toch een krak, zeg! Als die déze inzichten al zomaar weggeeft, wat kan ze dan niet betekenen als ik ervoor betaal! Ik boek stante pede een coaching-traject.”

Bon, zo een blog dus.
Wat het vooralsnog niet is.

Ik zou het kunnen hebben over hoe ik mensen zie worstelen met hoe de dingen niet gaan zoals ze zouden willen. Zoals ze het verwachten. Enfin, zoals het hóórt.
Bijvoorbeeld dat wanneer je een bericht nalaat op iemands voicemail, die persoon dezelfde dag terugbelt. Want het is echt wel belangrijk.
Dat als je aan je kind vraagt om zijn rommel op te ruimen, je kind dat ook direct doet. Want jij bent wel de ouder.
Dat je partner ziet wanneer er iets scheelt, meteen ook weet wàt er scheelt, én vanzelf precies datgene doet wat je nodig hebt, zelfs al wist je dat zelf nog niet. Want dat is echte liefde.
Over hoeveel energie we verliezen aan de confrontatie met de teleurstellende realiteit.

Ik zou een stuk kunnen schrijven over de torenhoge eisen die mensen zichzelf soms opleggen.
Bijvoorbeeld die workshopdeelnemer die na een interessante oefening zichzelf uitputte in excuses omdat hij het volgens hem niet goed gedaan. Want je moet altijd schitteren, zelfs als je iets voor de eerste keer doet. Falen is voor losers.
Die cliënte die haar kluts kwijt was nadat haar ex-man behoorlijk gemeen had uitgehaald. Want er zijn altijd mensen die veel ergere dingen meemaken. Dus die kluts moest direct worden terug gevonden.
Of die coach die de meest fantastische blog ooit wilde schrijven. Want alles wat je doet, moet door de voltallige wereldbevolking op een staande ovatie worden onthaald.

Ik zou kunnen schrijven over vastzitten in uitstellen.
Hoe een kleine eerste stap je kan helpen ontsnappen.
Hoe springen zonder te weten waar je gaat uitkomen, je alvast van je plek los maakt.
En één zin misschien wel uitmondt in een blog.