Berichten

,

Worstelingen en reglementen

,

Verandering is gewenst en nodig. En verdomd lastig.

,

Don’t fill the void.

Ik ben een tetterwijf. Ik denk terwijl ik spreek. En ik spreek snel. En veel.

Op mijn 2 jaar stond ik op de salontafel om het bezoek te onderhouden met mijn bevindingen over het leven.
De inzichten waren nog niet echt diep, maar de woorden rolden er al vlotjes uit.

Als puber praatte ik mijn ouders en leerkrachten soms onder tafel, met een 3 dagen zwijgende moeder en puntenaftrek op het rapport tot gevolg.

Later gebruikte ik woorden om me te tonen, me te manifesteren.
‘Zie eens hoe veel ik weet/grappig ik ben/expertise ik bezit….’
Afin, ik hing soms lichtjes irritant de ‘smartass’ uit.

Als communicatietrainer en coach, ben ik ervan doordrongen hoe belangrijk woorden zijn.
Het juiste woord op de juiste plaats helpt te begrijpen en begrepen te worden.
Zoals een cliënt onlangs zei: “Da’s echt heel bijzonder, dat iemand ineens alles uitspreekt wat in mijn hoofd zit.”

Wat echter onderbelicht blijft, zeker in deze van communicatie-prikkels overlopende tijden,
is de kracht van de stilte.
Als een gesprek niet met onnodige woorden wordt dicht gemetseld, kan er zoveel gebeuren.
Het is in de stilte dat we van ons hoofd naar ons hart en onze buik gaan.
Stilte is de plek waar we beseffen, realiseren, voelen, écht weten.

Dus bracht ik onlangs een deelnemer in een rollenspel in een Engelstalige training tot zwijgen door te zeggen: “Don’t fill the void! It’s where the important things happen.”.

Ook ik leer zwijgen.
Woordeloos aanwezig zijn.
Stiltes stil laten.
Zo schoon wat er in de leegte allemaal kan gebeuren.

Lijkt me ook een uitstekend advies voor de vakantie: don’t fill the void.

,

Goede raad is niks waard.

– Je moet je dat niet zo aantrekken.
– Och, wees blij dat we niet in Syrië wonen.
– Je stelt je ook zo kwetsbaar op, hé, niet doen.
– Zou je niet eens naar de dokter gaan voor antidepressiva?
– Je moet dat allemaal niet zo laten binnen komen.
– Ja, mensen zijn nu eenmaal zo, je moet je daar bij neerleggen.
– Kijk eens naar wat je wel allemaal hebt!
– Je denkt echt te veel na, laat het gewoon los.
– Kop op, andere vissen in de zee.
– Neem vitamine D zoals ik, ik voel me keigoed.
– Je verwacht teveel.
– Ik zit ook in die situatie, maar je hoort mij toch niet klagen?
– Goh, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.

Wat kan het toch deugd doen om je hart te luchten als de dingen tegen zitten.
Als je geluk hebt. En aan de overzijde geen ‘alles-is-toch-toppie’-persoon zit.
Iemand die lichtjes ongemakkelijk wordt van zwaarte en problemen, en daarom zijn toevlucht neemt tot plattitudes, quick-fixes en dooddoeners.
Waardoor je je enkel nog ellendiger, waardelozer, onbegrepen en soms zelfs veroordeeld voelt.

Toegegeven, we bezondigen ons allemaal al eens aan zulke uitspraken.
Want we willen toch zo graag dat het goed gaat met de ander. En dat het gezéllig blijft.
Maar dat helpt niet. Integendeel.
Als ongenoegen, twijfels en pijn worden geminimaliseerd en weggemoffeld, gaan ze onderhuids broeien, etteren.
En zoeken ze een andere uitweg.
(Hier zou een heel lange lijst kunnen volgen van fenomenen als hoofdpijn, stress, irrationele irritatie-uitbarstingen over depressie en burn-out tot verkiezingsuitslagen, maar ik probeer het kort te houden.)

Om te kunnen vooruitgaan, veranderen, groeien, is er een heel belangrijke stap die absoluut niet mag worden overgeslagen: De Godverdomme.
Ik houd dan ook een hartstochtelijk pleidooi voor een ‘Gezonde Graad van Godverdomme’

Een ‘Gezonde Graad van Godverdomme’ geeft de ruimte aan frustratie, boosheid, angst, verdriet, niet-weten, pijn. De gesprekspartner moet er gewoon bij zitten, luisteren, laten zijn.
Pas vanuit het recht in de ogen kijken van al wat pijn doet, wringt en lastig is, pas vanop de bodem van de put, vinden mensen grond om zich weer af te zetten en nieuwe mogelijkheden te zien.

Een ‘Gezonde Graad van Godverdomme’ zorgt ervoor dat er geen energie meer wordt verloren aan ‘doen alsof’ en ‘vechten tegen’ én zorgt er tegelijk voor dat men niet blijft zwelgen in de ellende.
Zodat in totale acceptatie weer energie en zuurstof wordt gevonden om verder te gaan.

– Voilà, zo moeilijk is dat toch niet?
 

De 5 stappen naar vertrouwen