Berichten

,

Don’t fill the void.

Ik ben een tetterwijf. Ik denk terwijl ik spreek. En ik spreek snel. En veel.

Op mijn 2 jaar stond ik op de salontafel om het bezoek te onderhouden met mijn bevindingen over het leven.
De inzichten waren nog niet echt diep, maar de woorden rolden er al vlotjes uit.

Als puber praatte ik mijn ouders en leerkrachten soms onder tafel, met een 3 dagen zwijgende moeder en puntenaftrek op het rapport tot gevolg.

Later gebruikte ik woorden om me te tonen, me te manifesteren.
‘Zie eens hoe veel ik weet/grappig ik ben/expertise ik bezit….’
Afin, ik hing soms lichtjes irritant de ‘smartass’ uit.

Als communicatietrainer en coach, ben ik ervan doordrongen hoe belangrijk woorden zijn.
Het juiste woord op de juiste plaats helpt te begrijpen en begrepen te worden.
Zoals een cliënt onlangs zei: “Da’s echt heel bijzonder, dat iemand ineens alles uitspreekt wat in mijn hoofd zit.”

Wat echter onderbelicht blijft, zeker in deze van communicatie-prikkels overlopende tijden,
is de kracht van de stilte.
Als een gesprek niet met onnodige woorden wordt dicht gemetseld, kan er zoveel gebeuren.
Het is in de stilte dat we van ons hoofd naar ons hart en onze buik gaan.
Stilte is de plek waar we beseffen, realiseren, voelen, écht weten.

Dus bracht ik onlangs een deelnemer in een rollenspel in een Engelstalige training tot zwijgen door te zeggen: “Don’t fill the void! It’s where the important things happen.”.

Ook ik leer zwijgen.
Woordeloos aanwezig zijn.
Stiltes stil laten.
Zo schoon wat er in de leegte allemaal kan gebeuren.

Lijkt me ook een uitstekend advies voor de vakantie: don’t fill the void.

Controledrang is begrijpelijk. En lichtjes idioot.

Mensen zijn voorspellingverslaafd.
We willen kunnen voorspellen dat het droog gaat blijven, dat deze relatie wél zaligmakend is, wie de winnaar van de verkiezingen wordt, hoe een gesprek zal verlopen, of een samenwerking zinvol zal zijn.

Want: Als we het kunnen voorspellen, kunnen we het con-tro-le-ren. Dan zijn we voorbereid op alles wat ons afkomt en kunnen we altijd exact het juiste zeggen en doen. ‘Mij gaan ze niet liggen hebben!’
We koesteren de veilige illusie dat er niets kan gebeuren waar we geen oplossing, antwoord of uitweg voor hebben.

Dus we vullen vragenlijsten in, leren gespreksstructuren vanbuiten en plakken kleuren, lettercombinaties of persoonlijkheidskenmerken op mensen.
We maken van veelzijdige, unieke, mysterieuze mensen, behapbare en duidelijke types die zich op een voorspelbare manier gaan gedragen. Wel zo makkelijk. Denken we. En dan loopt het mis.

Onze controledrang doet ons in ons hoofd kruipen.
We verliezen ons in veronderstellingen, passen ons gedrag aan in functie van onze typering van de ander, stippelen een heel scenario uit. En zijn dan volstrekt verbaasd en zelfs verontwaardigd over een onverwachte reactie. “Maar jij bent toch een blaùwe!”

Een mooi voorbeeld van controledrang in een gesprek zag ik deze week in mijn workshop ‘Complimenten zijn voor softies – Feedback geven die plakt’.
Toen het gesprek met de acteur in de rol van een bepaalde medewerker lastig werd, legde ik het stil.
“Ik ging ervan uit dat zij boos ging worden en zou tegen-argumenteren, en daarop kon ik dan zeggen dat we nu echt maatregelen moeten treffen. Maar ineens gaf zij toe en zei dat ze ongelukkig was met de situatie. Toen wist ik niet meer wat ik moest zeggen.”

Bon, volledige controle is dus een illusie. Maar wat kan je dan wél doen?
Improvisatietheater leerde me deze bijzonder waardevolle paradox:
je krijgt pas controle over een situatie door de controle los te laten.

Je verlaat je hoofd met daarin ‘het script’ en maakt contact met wat je ziet, hoort, merkt, voelt.
En dat benoem je. “Goh, ik ben nu wel even verrast door jouw reactie, ik dacht dat je boos ging worden.” Laat dan stilte en ruimte aan de ander om te reageren.
Je houdt jouw intentie, het doel van het gesprek voor ogen (iemand doen inzien dat bepaald gedrag niet ok is) maar staat open voor eender wat er op je afkomt.

Door de gewenste, ingebeelde toekomst los te laten ben je in het hier en nu. Je bent je bewust van wat je zegt, je bent alert en kan zien hoe jouw boodschap bij de ander overkomt, dat dan weer benoemen en als het nodig is bijsturen. Je krijgt controle door de controle los te laten.

Tips ‘n tricks, gespreksstructuren en persoonlijkheidstyperingen hebben hun verdienste als handvat, als vertrekpunt, om woordenschat te geven aan wat je wil verduidelijken.
Als je er maar niet constant en krampachtig de werkelijkheid in wil proppen.

Wil je controle over jouw controledrang?

Contacteer me voor het cut-the-crap coaching-traject.

Warme groet,

Ingrid

De 5 stappen naar vertrouwen

Gebrek aan vertrouwen – 7 symptomen

Gebrek aan vertrouwen op het werk is funest.

Vertrouwen wordt dikwijls in de hoek gezet als wollige praat. Als ‘nice-to-have’.
Iets waar we ons wel eens mee zullen bezighouden als er tijd over is na het uitzetten van KPI’s , het halen van de deadlines en het werven van nieuwe klanten.

Jammer. En gevaarlijk. Want vertrouwen is het fundament waarop mensen kunnen samenwerken om resultaten te halen.

Doorheen het jarenlang begeleiden van leidinggevenden en teams, zag ik bepaald gedrag steeds terugkomen in teams en organisaties waar de dingen niet vlot liepen.

In dit artikel beschrijf ik de 7 meest voorkomende symptomen van een gebrek aan vertrouwen.
Hopelijk herkent u er weinig.

1. Collegiale (on)raad

“Dat is nu eenmaal de procedure. Leg u erbij neer en verlies er geen energie meer aan.”
“Je moet niet tegen die manager ingaan, dat helpt toch niet. Laat het gewoon over u gaan en doe uw eigen ding.”

2. Micro-management

Managers strooien continu opdrachtjes en taakjes in het rond én instrueren haarfijn hoe ze moeten worden uitgevoerd.
De grote lijnen, de lange-termijn-visie en het waarom worden niet of nauwelijks gecommuniceerd.

3. Eén-richting-meetings

Niemand neemt het woord, men antwoordt enkel wanneer gevraagd én geeft brave en gewenste antwoorden.
In de wandelgangen gonzen de échte meningen.

4. Straks-misschien-heel-kort-reacties

Medewerkers ervaren geen tijd of ruimte om bij de leidinggevende bezorgdheden en obstakels aan te kaarten.
Leidinggevenden ervaren te weinig terugkoppeling van de stand van zaken.

5. Achteruit-panikeren

Wanneer iets niet is gelopen als verwacht, wordt alles langdurig uitgespit en driftig naar een schuldige gezocht.

6. CC-terreur

In het mailverkeer worden voor alle mededelingen en beslissingen heel veel mensen in cc gezet zodat mensen de verantwoordelijkheid niet alleen hoeven te dragen.

7. Bunker-schuilen

Mensen plooien zich terug op hun eigen taken en maken geen tijd om het doel van een collega te helpen bereiken.

Dit zijn niet enkel symptomen van een gebrek aan vertrouwen, maar vergroten op hun beurt het wantrouwen en creëren dus een toxische spiraal.

In mijn volgende artikel vertel ik over de 5 stappen naar vertrouwen.

Kan je niet wachten en wil je nù al een eerste stap zetten?
Contacteer me en kom te weten wat alvast jouw eerste stap is om vertrouwen op het werk te versterken.

 

 

Warme groet,

 

Ingrid